Dinsdag 6 september – dag 15: Colorado National Monument

Het begrip ‘oogdruk’ kreeg vandaag voor ons een nieuwe betekenis. Als je al zoveel gezien hebt is het moeilijk je voor te stellen dat iets je nog in verwondering kan brengen. Toch was het zo. We moesten met beide handen tegen onze ogen drukken om te voorkomen dat ze uit hun kassen zouden springen. We reden namelijk de route door het Colorado National Monument, een 35 km lange weg langs de rand van het plateau. Overal waren uitzichtpunten en korte trails die we ook allemaal gelopen hebben. Waarbij we elke keer opnieuw geraakt werden door zoveel schoonheid maar ook door de impact van alle natuurlijke processen door miljoenen jaren heen.

Independence Rock

Independence Rock van opzij gezien

                                                                       

Mr. John Otto heeft zich begin 20e eeuw hard gemaakt voor het opnemen tot Nationaal Monument en is daarin uiteindelijk geslaagd. De Independence Rock werd door hem als eerste beklommen. Nu wordt als eerbetoon aan hem en zijn verdiensten deze imposante rots elk jaar opnieuw door enthousiaste bergbeklimmers bedwongen, op Independence Day. Meteen wordt dan natuurlijk de Amerikaanse vlag geplant. Otto was vergroeid met dit gebied, zelfs zozeer dat zijn vrouw hem na enkele weken huwelijk al verliet omdat hij alleen maar in een tent dichtbij de dieren wilde slapen. Hij moest eens weten hoe er heden ten dage nog steeds volop genoten wordt van hetgeen hij voor elkaar heeft gekregen.
Grappig is dat je bij zo’n tochtje overal dezelfde mensen tegenkomt. Je raakt met elkaar in gesprek, soms langer, soms korter maar het zijn leuke ontmoetingen. Zo was er een stel uit Florida, zij waren net als wij naar Denver gevlogen. In Florida kon je alleen in november eigenlijk een beetje redelijk kamperen, daarvoor was het te warm en vooral te vochtig. Net als wij zouden ze hierna naar Moab afreizen.
Om een uur of twee kwamen we bij de andere uitgang van het park. We reden door naar Grand Junction waar we op goed geluk richting downtown gingen. Onderweg stopten we nog even bij een straatstalletje om meloen en perziken te kopen. Tot onze verrassing was Main Street weliswaar niet lang maar wel gezellig en vooral groen. Een beschaduwd terras bij een kleine brouwerij lonkte in de hitte. We dronken er niet alleen wat maar aten ook een hapje. Hoefden we bij de tent niet meer te koken. Erg lekker!

                                               

Daarna kuierden we wat door de straat en Bert dwong mij een paar schoenen te kopen Dat doet hij wel vaker, zo zoekt hij in den vreemde ook altijd brillen voor mij uit. Die ik nu op heb komt uit Toulouse. Over brillen gesproken, er was ook een hele sjieke brillenzaak. Daar gingen we naar binnen om mijn zonnebril (ordinair uit Groningen) bij te laten stellen omdat hij in mijn neus drukte. Het was alsof we een privé-kliniek binnengingen. Compleet met receptioniste bij de balie. Maar de bril werd goed afgesteld en ook meteen goed schoongemaakt. Ook weer klaar dus. Het leuke in Grand Junction is dat het stadsbestuur het initiatief heeft genomen om op elke straathoek in Main Street een kunstwerk te laten plaatsen. Deze kunstwerken zijn van plaatselijke kunstenaars en gewoon te koop. Nou ja, gewoon, de prijs begint meestal bij $10.000…Maar het ziet er leuk uit in het straatbeeld.
  
                 

Bij de tent aten we nog een yoghurtje als toetje. Met een glaasje wit sloten we de dag af onder de stralende sterrenhemel. Morgen naar Moab.

Maandag 5 september – dag 14: Vernal – Colorado Monument

Onze eerste gang vanmorgen was naar het Dinosaur Monument. Niet dat we daar nu overmatig in geïnteresseerd zijn, ik heb er toch altijd een tekenfilmbeeld bij, maar als je er zo vlakbij zit is het ook dom om niet even te gaan kijken. Bij aankomst werden we met een shuttle naar de rots vervoerd waar heel veel originele botten in het steen verankerd lagen. Dat is wel een hele bijzondere gewaarwording, ze zijn zo ontzettend groot. Mr.Barnum Brown (bijnaam Mr.Bones), wereldberoemd paleontoloog had de dag van zijn leven natuurlijk toen hij op een dag in 1900 een halve ruggengraat vond in dit gebied. Het ging om de wervels van de Tyrannosaurus Rex. En dat was dus niet het enige wat er lag.

   

Na een half uurtje hadden we het wel gezien (het is niet zo heel groot) en reden we een eind verder het park in. Dat viel toch wat tegen. Het was voornamelijk hetzelfde landschap als je op veel andere plekken ook ziet en vergeleken met de schitterende tocht van gisteren viel het in het niet. Dus keerden we de wagen en zetten koers richting Colorado National Monument. Onderweg kwamen we door het plaatsje Rangely, aangekondigd als ‘een fantastische stad om te leven’. Nou, een dooiere boel kun je je haast niet voorstellen. Echt helemaal niets en niemand te zien. Maar gelukkig is er dan wel dat bord langs de weg zodat je, als je levensmoe bent, na het lezen daarvan er weer helemaal opgekikkerd tegenaan kunt! Hopen we dan maar.

Via de Interstate 70 namen we de afslag Fruita waarna we via een behoorlijke kronkelweg omhoog het Nationaal Monument binnenreden. Dat ontlokte Bert de opmerking ‘je zou er spontaan Jehova van worden’! Zo ontzettend mooi, de rode rotsformaties in allerlei vormen. Als klap op de vuurpijl was de Saddlehorn Campground een van de allermooiste tot nu toe. Met dank aan het AllesAmerika forum! We vonden een plek ter grote van ongeveer het halve Vondelpark (ok, beetje overdreven). Niets en niemand om ons heen, een enkele verdwaalde tent daargelaten. Het sanitairgebouw was nieuw en voortreffelijk geoutilleerd. Binnen een half uur stond de tent ,ingericht en al, zodat we nog ruim de tijd hadden om van het uitzicht op al het moois te genieten. Je staat hier namelijk ook nog eens hoog op de berg. Een ander stel had stoeltjes aan de rand van het plateau neergezet en zat stilletjes te genieten met een glaasje witte wijn in de hand Gelijk hadden ze, zo mooi!


      

De avond viel en het was nog steeds zeer aangenaam van temperatuur.Het verschil met de afgelopen weken was groot: na een gemiddelde van 22 graden overdag en 2 graden ‘s nachts zaten we nu ineens op 30. Eens kijken wat het vannacht wordt. De sterrenhemel was in elk geval spectaculair.

Zondag 4 september - dag 13: Grand Teton – Vernal

Een bericht in het plaatselijke sufferdje leerde ons dat de bezoekersaantallen zowel in Yellowstone als in Grand Teton dit jaar opnieuw alle records gebroken hebben. Dit jaar waren er in juli 815721 toeristen in Grand Teton,  78475 meer dan vorig jaar toen dat ook al de drukste maand ooit was. Een stijging van10,6 procent. In Yellowstone werden 996000 bezoekers geteld, 1,5 procent meer dan het record in juli vorig jaar. Geen wonder dat wij het druk vonden. Toch heeft Grand Teton ons aangenaam verrast. Er is voor elk wel wat wils te doen, op het water of in de omgeving. Er zijn korte en lange trails die veel afwisseling bieden in het landschap. Wij hadden het park, zoals al eerder gemeld, eigenlijk alleen maar in de regen gezien en dan is het nergens echt leuk.

Ons vertrek hebben we ingeluid met een goed ontbijt in het restaurant. Tot mijn verbazing nam Bert de Blueberry Hotcakes. Meestal is hij niet zo van het zoete. Mijn verbazing werd nog veel groter toen ik zag dat hij de enorme portie suikers en koolhydraten, aangevuld met een goed rantsoen ouderwetse boter, achter elkaar naar binnen werkte. Maar waarschijnlijk dacht hij hetzelfde van mij: ik verorberde een Rancher’s Breakfast oftewel – alweer – scrambled eggs met bacon en hash browns. Ik zie me dat thuis nog niet doen, gebakken aardappelen eten bij het ontbijt.

                              

Het kan nog erger: naast ons zat een man iets van biscuits and gravy te eten. Dat lijkt op hondenkots. Ook niet een klein beetje, nee, een bord vol. Wij gruwelden ervan maar hij zat te smullen van de vette jus. Aan zijn postuur te zien deed hij dit wel vaker. Je moet er niet aan denken….

De weg naar Vernal voerde over Rock Springs. Tot die plaats was het landschap voor een groot deel echt Amerikaans: prairie alom met op de achtergrond de Wind River Mountains. Daar spookte het behoorlijk, de lucht werd zwarter en zwarter totdat het uiteindelijk zo inktzwart werd dat je helemaal niets meer kon zien. Het zag er onheilspellend uit. Bert was in slaap gevallen dus ik genoot alleen van het imposante wolkenspel. Op zo’n moment besef je dat het weer gewoon zijn gang gaat. Als er opeens een tornado ontstaat kun je helemaal niets doen behalve wachten tot het over is en hopen dat je zelf overeind blijft. Schuilplaatsen zijn er niet, er is helemaal niets. Hoe nietig  ben je dan als mens  temidden van al die natuur!

In Rock Springs pauzeerden we lang. Bij de Walgreens haalden we shampoo voor mij. Die had ik niet meegenomen met als gevolg dat ik mijn haar een paar keer met ‘nourishing bath and showergel’ heb gewassen. Wat trouwens heel goed werkte, daar niet van. De Wal-Mart was goed voor de aanvulling van wat groenvoer en tot ons plezier hadden ze hierheen liquor-store waar we twee flessen witte wijn scoorden. Tot nu toe waren er pas twee doorheen gegaan dus dat leek ons ook nu wel genoeg. De kassadame keek ons met vorsende blik aan. Naar Bert, naar mij en toen weer naar Bert. Daar kwam het hoge woord eruit: of we even een ID wilden laten zien. Alcohol hé, en dat mag pas bij 21+ …We schoten in de lach maar ze was bloedserieus.  Ze vertelde dat ze dat verplicht was. Zelfs een vaste klant, die elke dag terugkwam en hetzelfde kocht moest z’n ID tevoorschijn halen. De gekte ten top.
Bij Starbucks namen we een kop koffie. De kleinste maat, wat natuurlijk toch weer bijna een halve liter was. Wie heeft dat toch ooit bedacht, dat je niet uit een beker kunt drinken die kleiner is dan 400 ml?? Maar wij gingen niet alleen voor de koffie, vooral de gratis Wi-Fi was ons doel.  Ik kon vier blogs die als concept opgeslagen waren in één keer op het blog kon gooien. Nog even via Whatsapp met het thuisfront gebeld en daarna reden we door naar Vernal, door het natuurpark Flaming Gorge. Tjongejonge wat een weg was dat zeg! Van adembenemende schoonheid, en geen mens te zien. Urenlang niet. Alleen op een uitkijkpunt troffen we een echtpaar uit New York dat onderweg was met hun camper. Aangezien ze maar twee weken vakantie per jaar hebben hier deden ze elk jaar een klein stukje van hun eigen land. Vanuit NY heen en terug neemt al de nodige dagen, veel tijd om echt diep het zuidwesten in te duiken hadden ze niet.

Onderweg zagen we heel veel campings maar aangezien het weer behoorlijk onbestendig was zochten we in Vernal een hotel. Er is daar niet zo heel veel keus en onze eerste poging was bij het Landmark Inn hotel. Meteen raak! Een ontzettend aardige jongen bij de  balie gaf ons een ontzettend aardige prijs, namelijk $62. De kamer was picobello, ruim en schoon. In de lobby kon je 24 uur per dag koffie, sapjes, flesjes water en potjes yoghurt gratis krijgen. Helaas waren alle restaurants gesloten vanwege de zondag. Er was alleen één Mexicaan open. Heel veel trek hadden we daar niet in, we hadden nog iets teveel de nachos van twee dagen daarvoor in onze herinnering. Maar ja, je moet wat eten nietwaar? Die blueberries waren allang verteerd tenslotte. Dus vooruit met de geit. En het bleek een alleraardigst restaurant te zijn, vol kleur zoals dat bij Mexico hoort.    

                                 
  

                                                                                              

       Gelukkig hadden ze Negra Modelo!

Bert bestelde enchilladas met garnalen. Ik stelde voor om dat te delen maar hij had wel honger dus nam ik een appetizer, een combo van nachos, quesadillas en taquitos met kip. Klein voorgerechtje met van alles een beetje, moet kunnen. En daar kwamen de borden:

                                                                                                       De borden waren zo'n 40 cm in doorsnee...even voor de beeldvorming!

Meer dan driekwart heb ik moeten laten staan. Het was óf dat, óf………nou ja, vul dat zelf maar in.

Zaterdag 3 september – dag 12: Grand Teton

De huiskapper kwam vandaag. Dat wil zeggen, die was meegereisd in onze bagage. Te weten de kappersschaar en de kam. Dus nadat we onze buren met hun allerschattigste zoontje Adam uitgezwaaid hadden – die gingen weer terug naar New York – en uitgebreid ontbeten hadden met eieren en spek kwamen die attributen uit de tas tevoorschijn. Meestal knipte ik Berts haar in de vakantie met een nagelschaartje maar deze reis was ik beter voorbereid. Ik moet zeggen, het ging redelijk goed. Ik bedoel, hij ziet er niet heel raar uit of zo. Alle gekheid op een stokje, het resultaat was niet onverdienstelijk. Dus weer helemaal het heertje reden we eerst naar het winkeltje om de hoek om ijs voor de koelbox te halen en brandhout voor vanavond. Toen zetten we koers naar de trail die begint bij Sprint Lake, dat ligt net iets boven Jenny Lake. Een van de campingbeheerders had ons dat aangeraden. Hij had helemaal gelijk. Het was een makkelijke wandeling met slechts een klein beetje stijging, langs het meer maar ook door jong berkenbos waar zich een palet aan herfstkleuren liet zien. Al met al hebben we een uurtje of twee gelopen.

  
                                

Terug bij de tent liepen we eerst allebei even naar het toiletgebouw om ons wat op te frissen. Toen we terugkwamen wachtte ons een bijzondere verrassing: de controleurs van de National Park Service waren net bezig een waarschuwingsbon uit te schrijven. Wat bleek: we hadden een zakje vuilnis klaargelegd om in de afvalbak te gooien maar dat nog niet gedaan. En ja, dat mag niet he! Foei! Want als een beer daarop afkomt….nou ja, ze hadden gelijk natuurlijk. En ze waren uiterst vriendelijk. Het was trouwens vermoedelijk een bijbaantje voor gepensioneerden, de dame en de heer waren de tachtig ruim gepasseerd denk ik.
Aan het eind van de middag namen we nog een drankje in de pub bij het restaurant om de hoek. Ik kon het niet laten om ook de blueberry-pie te bestellen en die was meer dan verrukkelijk! Dus als iemand nog eens een goede (kampeer)plek zoekt in Grand Teton kunnen we Signal van harte aanbevelen. Goede campground en uitstekende voorzieningen.
Daarna liepen we naar het strandje. Wat een rust daar!

  

Net voor we bij de tent waren zagen we alweer zo’n mooi hert:



Morgen breken we op om richting Utah te gaan.

Vrijdag 2 september–dag 11: Grand Teton (Mount Signal campground)

Wennen zal het nooit: een wekker die vroeg afgaat. Vanochtend om kwart voor zeven. Mijn hele leven is vroeg opstaan een crime geweest en een van de geneugten van het met pensioen zijn is dat die wekker niet meer gaat. En uitgerekend vandaag, de eerste officiële dag van mijn pensioen, laat dat rotding zich weer vroeg horen. Wel voor een goed doel: we wilden de eerste shuttle-boot van Jenny Lake nemen. Gisteren hadden we het voor de zekerheid nog even nagevraagd maar de eerste afvaart was inderdaad om 8 uur ‘s morgens, zoals de Trotter ook al aangaf. Om kwart over zeven zaten we in de auto en om kwart voor acht stonden we bij de aanlegplaats. We waren de enigen. Een paar minuten later voegden zich nog twee echtparen bij ons zodat we met z’n zessen om acht uur af konden varen. Of we bear spray nodig hadden, vroeg ik het meisje bij de balie? Nee hoor, er zijn wel wat zwarte beren maar er zijn al genoeg mensen onderweg en dan houden ze zich wel gedeisd. Mensen onderweg? Hoezo? Bleek dat de eerste boot al om 7 uur ging…..Nou ja, eigenlijk waren we blij dat we dat niet wisten. Was die wekker nog veel vroeger gegaan.

                     
                                    

We meerden aan en liepen direct door, het pad naar Inspiration Point op. Natuurlijk in de hoop nog enig wild tegen te komen maar we moesten het doen met een enkele chipmunk.  Deze grondeekhoorntjes blijven leuk om naar te kijken, al heb je ze al honderd keer gezien. Het was verder heel rustig op het pad. Dat was zes jaar geleden wel anders toen we hier in juli waren, het was file-lopen. Ik heb het allerlaatste stuk zelfs gelaten voor wat het was, te druk en een te smal pad vond ik. Nu konden we helemaal in ons eigen tempo lopen. Alleen bij het Inspiration Point zelf troffen we enkele andere wandelaars die ons even op de foto zetten.

                                         

We liepen daarna nog een klein stukje richting cascade, dat leek ons echter niet interessant genoeg want helemaal door het bos dus keerden we weer om. Toen bleek hoe goed het was geweest dat we vroeg waren. Met drommen kwamen ze naar boven. Je kunt heel goed helemaal teruglopen zonder de shuttle te nemen maar aangezien ik een onwillige knie heb stapten we toch weer in het bootje. Tot nu toe was alles probleemloos verlopen en dat wilden we graag zo houden. Onderweg maakten we nog een paar foto’s van Mount Moran, erg indrukwekkend.  

     

Hierna werd het tijd voor een douche. Dat kan hier op de campground gelukkig. Ook draaiden we een wasje en omdat je dan toch moet wachten kon ik mooi het blog weer wat bijwerken. Toen alles weer opgeruimd was vonden we het toch wel hoogste tijd voor een drankje. Om de hoek, waar ook het restaurant is, doken we de bar in.  Lichtelijk overmoedig zei ik ‘laten we een halve portie nachos bestellen’. Ik had eerder al een hele portie   voorbij zien komen en Bert had aangekondigd dat we dat de volgende keer maar moesten nemen. Zo gezegd zo gedaan. Daar komt ie:

En hier was het bovenste laagje er al afgegeten.....

Compleet met kip, rundvlees, zwarte bonen en rijst. Onmogelijk om op te eten maar ook onmogelijk lekker! En onmogelijk veel. Ik vroeg nog maar even of dit niet per ongeluk een hele portie was, nou, mooi niet. Met voor zeker 24 uur genoeg voedsel in onze magen lieten we ons eigen kookpotje maar staan voor morgen. Wel reden we nog naar het Signal Mountain View Point  vanwaar we schitterend uitzicht hadden.


Op de terugweg werden we verrast door dit prachtige dier dat ik eerst niet eens zag door zijn schutkleur:



Ok, geen beer. Maar wel met fluweelzwarte ogen en een prachtig wollig gewei. de foto is niet helemaal scherp, als we thuis zijn kunnen we dat wel aanpassen.

Terug bij de tent kwamen onze buren net aanrijden. We hadden wel hun tent maar niet henzelf gezien. Het waren drie jonge  mensen, oorspronkelijk uit Israël. Het was een stel met een zoontje van bijna twee en de broer van een van hen. Het stel, hij was arts en zij grafisch ontwerper, woonde in New York. De broer was sociaal werker en hij begon meteen in het Duits met ons te praten. Enige lastige was dat hij het zo geweldig vond zo met ons te kunnen oefenen dat hij geen woord Engels meer met ons sprak. Dat werd dus de hele avond switchen tussen Engels (met het stel) en Duits (met broerlief). Dat doet wel een beroep op je flexibele hersendelen zeg. Maar leuk was het! Net toen we in de tent lagen begon het te regenen. Goed getimed!

Donderdag 1 september – dag 10: Yellowstone (Norris) – Grand Teton

Als een ijskoningin zat ik aan de koffie vanmorgen. Muts op, handschoenen aan. Zo koud was het.



Ik was niet de enige, er liepen veel medekampeerders rond die de kou trotseerden met behulp van donsjacks. Dat vonden wij nog net niet nodig. Na de koffie pakten we snel alles in en om 9 uur reden we weg richting GrandTeton. De twee voorlaatste keren was dat in de stromende regen geweest waardoor we geen enkele behoefte hadden daar een stop te maken, nu was het droog en zonnig. De South Entrance tussen Yellowstone en de Tetons was weer open nadat hij dagenlang gesloten was geweest vanwege bosbranden. Onderweg konden we het toch niet laten hier en daar te stoppen om wat foto’s te maken in het tere ochtendlicht dat vooral het grote Yellowstone Lake mooi uitlichtte: 

       
Vlak voor de South Entrance zagen we de gevolgen van de branden. Enorme stukken bos waren compleet zwartgeblakerd. We werden gewaarschuwd voor rookgordijnen op de weg en overal zagen we brandweerlieden paraat staan.

  

In Grand Teton leek het niet veel beter. Het leek wel of daar een hele berg in brand stond. 

Rechts de branden in Grand Teton

Enkele trails waren gesloten evenals de meest noordelijke campground. Wij wilden proberen een plaatsje te zoeken bij Jenny Lake, hoewel de kans op succes bijzonder klein was. Het is de meest favoriete campground in Grand Teton en nu misten ze door werkzaamheden ook nog eens de helft van het aantal plaatsen. Maar goed, nooit geschoten is altijd mis en dus togen we vol goede moed die kant op. Nou, mooi niet dus. Het laatste plaatsje was net vergeven. Dan maar proberen bij Signal Mountain Lodge. Daar vonden we een hele mooie, grote en rustige plek. Ook bijna de laatste trouwens.

En eerlijk gezegd vonden we deze campground veel mooier dan die bij Jenny Lake. Daar sta je behoorlijk dicht op elkaar. Hier staan we ook vlakbij het meer, we kunnen zo vanaf onze plek het strandje oplopen. Daar mag niet gezwommen worden maar je kunt er wel heerlijk zitten lezen en uitkijken over het water. Geen mens te zien verder.
Omdat we inmiddels behoorlijk trek hadden en het restaurant om de hoek van het kampeerterrein lag aten we daar een goed gevulde sandwich. Erg lekker, en wat bijzonder was: naast de gebruikelijke french fries kon je in plaatst daarvan ook meloen krijgen. Fruitverslaafd als ik ben was die keus voor mij niet heel moeilijk. Aan het tafeltje naast ons zat een wat oudere dame waar we mee aan de praat raakten. Haar man was een paar jaar geleden overleden en nu was ze voor het eerst alleen op reis. Van haar zeven kinderen was er niemand die mee wilde of kon. Maar ze vermaakte zich goed en liet ons een foto zien die ze diezelfde morgen gemaakt had: een zwarte moederbeer met een jong! Nota bene op de plek waar wij uit de auto gestapt waren en het veld in gelopen om foto’s te maken van de herfstkleuren. Geen beer gezien en dat was misschien maar goed ook….
We reden een stukje verder, terug eigenlijk, naar Colter Bay. Daar is een wat grotere supermarkt zodat we onze voorraad aan konden vullen. Onderweg stonden opeens rijen auto’s en mensen langs de kant. Dat staat garant voor wild, dus wij stopten ook.
    

Ergens onder aan het talud, in een brede sloot, zagen we een tak heel heftig heen en weer bewegen maar geen beest te zien. Na een minuut of tien geloofden we het wel. Iemand naast ons zei dat het ‘definitely a moose’ was, een eland dus. Maar dat zijn enorme beesten en die had je dus moeten zien, ik moest inwendig lachen om zoveel dommigheid. We draaiden ons om om weg te gaan en precies op dat moment, jawel hoor, mama eland met haar jong! De vrouwtjes zijn een stuk kleiner dan de mannetjes en als ze dan ook nog voor driekwart in het water staan zie je ze gewoonweg niet. Weer wat geleerd.

      


Na dit avontuur deden we onze inkopen, maakten terug bij de tent een vuurtje en aten nog een bak yoghurt. Na de sandwich van vanmiddag was dat meer dan genoeg. Morgen vroeg op voor een tochtje bij Jenny Lake.