woensdag 9 juli 2014

Dag 5 – dinsdag 8 juli: Quinault

Het voordeel van slapen in een tent is dat je geen trapje nodig hebt. Dat had het bed in het hotel in Seattle namelijk wel. Zo’n 75cm hoog was het, naar schatting. Tafelhoogte zeg maar. Ik moest bijna op een stoel gaan staan om erin te klimmen en met mijn hoogtevrees viel dat nog niet mee. Het enige wat we nu hoefden te doen was flink door de knieën, en zo kregen onze stramme gewrichten vanzelf de broodnodige beweging. Je hoeft echt niet naar de sportschool voor een verantwoorde workout, kamperen is net zo goed en véél leuker!  

De slaapmatten hadden de test glorieus doorstaan: niets mis mee. Heerlijk geslapen dus. Ik zelfs tot half zes, wat voor mij een hele prestatie is, zeker na alle nachtelijke escapades van de laatste maanden. Soms sliep ik een paar keer per week maar drie uur per nacht. Zou de (werk)drukte in mijn hoofd dan nu toch werkelijk afnemen?
Om kwart over zeven zaten we aan de koffie, en iets later aan het ontbijt.

P1040700 P1040701

 

Het was nog erg vochtig en kil door de laaghangende bewolking. Maar de voorspellingen waren goed dus we togen om een uur of negen naar het Visitor Center voor wat extra informatie over te lopen trails. Vanuit de campground konden we een wandeling maken van zo’n 9,5 kilometer, met een beetje stijgen en dalen zouden we daar dan ongeveer tweeëneenhalf uur over doen volgens de ranger. We liepen het uiteindelijk in twee uur, en hoewel het niet onaardig was vonden we het toch een beetje tegenvallen. Afgezien van de vegetatie, die natuurlijk bijzonder was, had het ook een boswandeling in Frankrijk kunnen zijn.

 

DSC08934              DSC08944                DSC08936 

Wat je daar dan weer niet hebt is een waarschuwingsbord met wat te doen als er een poema in je nek springt. Je moet je groot maken, dingen naar hem toe gooien en agressief terugvechten. Ik weet niet of je wel eens ervaren hebt hoe het is om een tegenstrippelende huiskat in bedwang te houden, en dit beest is wel honderd keer zo groot…. Dat bord stond halverwege ongeveer, met de geruststellende mededeling dat je ze bíjna nooit ziet. Heel fijn. Maar het feit dat ik nu dit stukje typ maakt duidelijk dat we aan Een Ernstig Gevaar onstnapt zijn. En ik doe hierbij een oproep aan de Amerikaanse regering om deze bordjes voortaan aan het éind van een trail te plaatsen. Obamacare!

We namen een lange lunchpauze bij de tent, tot een uur of drie. Toen vonden we het toch tijd voor een volgend uitstapje. We reden met de auto naar de noordkant van het meer. Daar stond een bordje met een verwijzing naar de Quinault Big Cedar. Dat zou dus een grote boom moeten zijn. We dachten hem wel vlakbij de weg te vinden, maar het was nog een behoorlijke klim naar boven. Bijna waren we omgekeerd, maar gelukkig deden we dat niet want het was dubbel en dwars de moeite waard! Een enorme boom, van binnen hol en met restanten van dat binnenste als stalagtieten naar beneden hangend. Indrukwekkend!

 

DSC08954 DSC08951 DSC08955 


Daarna reden we naar de Maple Glade Trail. Dat was een sprookje! Allemaal esdoorns bekleed met baarden van mos. Het betoverde woud, het boek van Hella Haase, dat kwam als eerste bij ons op. Het was ook precies het goede moment van de dag: de bomen stonden gewoonweg te schitteren in het late licht.

 DSC08980 P1040724 P1040732 P1040743 P1040744            De foto’s doen geen recht aan de betoverende schoonheid zoals wij die ervoeren

Een sprookjesachtig geheel, door Bert omschreven als een kathedraal in het bos vanwege de grootsheid en de ruimte. Kortom, we waren diep onder de indruk. We combineerden deze trail nog met de Kestner Homestead Trail. Na dit natuur-architectonische hoogstandje reden we via een dirtroad (niet geasfalteerd) terug naar de campground. Daarbij passeerden we een verscheidenheid aan landschappen.

DSC08987 P1040751 P1040752

                                             Dan kun je opeens dit tegenkomen!

 Terug bij de tent was het natuurlijk tijd voor een glaasje en een stukje geitenkaas. We aten broccoli met kip en hashbrowns (een soort rösti, maar dan niet als koek gebakken) en dat smaakte uitstekend na deze vruchtbare dag. Morgen vertrekken we, in eerste instantie naar Kalaloch. Dat ligt aan de kust. Van daaruit bekijken we verder wat we gaan doen. Als het weer zo blijft als het nu is hebben we in elk geval niets te klagen: steeds zo’n 25 graden Celsius.

O ja, tussenstand muggen – wij: verslagen: 0-2. Nu eens zien of dat Nederland morgen óók gaat lukken tegen Argentinië!

Dag 4 – maandag 7 juli: Tumwater - Quinault

Bij alle papieren die ik in New York had laten liggen zaten niet alleen de e-tickets van de vliegreis, maar ook de treintickets voor de terugweg alsmede de ESTA-verklaringen, nodig om de VS binnen te komen. Nu waren we daar al, maar omdat we naar Canada gaan moeten we straks opnieuw langs de Amerikaanse douane. Hoewel je officieel de papieren verklaringen niet bij je hoeft te hebben werd er een paar jaar geleden toch naar gevraagd. Ik heb ze dus maar liever wél bij me. Gelukkig konden we in het hotel alles opnieuw uitprinten zodat we ons mapje weer compleet hebben.

We begonnen de dag met een bezoekje aan Fred Meyer, een groot Amerikaans concern ooit door een Duitser opgericht. Daar hadden ze nog precies twee fleece-slaapzakken, die hadden we bij de WalMart niet kunnen vinden. Volgens een medewerker daar waren ze uit het assortiment, maar op de site stonden ze nog gewoon als voorradig. Nou ja, zo kon het ook. Als je de fleeceslaapzakken in je gewone slaapzak legt verhogen ze de temperatuur met een graad of vijf. We hebben het nooit meer koud gehad als we ze gebruikten, zelfs niet bij vorst.

Na ook nog iets van groente ingeslagen te hebben – niet te veel, het moet zaterdag weer op zijn – reden we richting Quinault. Dat ligt in het regenwoud. Heel bijzonder, een groot deel van het Olympic NP is regenwoud. Door de hoge luchtvochtigheid én de hoge temperatuur is hier een heel bijzonder klimaat ontstaan. Twintig regendagen PER MAAND is hier heel normaal. Het gebied is niet alleen tot werelderfgoed verklaard maar ook uitgeroepen tot internationaal biosfeer reservaat.

We reden tegen half vier het gebied in. De eerste campground die we tegenkwamen viel tegen: kleine plekken en heel donker. Dus maar eens gevraagd bij de Lodge van Quinault, een eindje verderop. Daar schudde men ons hartelijk de hand, en wees men ons verschillende mogelijkheden. Eén ervan bleek maar een paar honderd meter verder te liggen: de Falls Creek CG. Ook daar waren de plekken niet echt geweldig, al zat je aan de rand van een heel groot meer. We wilden al bijna weer doorrijden toen we echt een schitterende, lichte en vrije plek zagen. Aan een riviertje, met een waterval op de achtergrond. Het werd onze eerste kampeerplek  deze vakantie.

 

P1040707

We haalden de auto leeg zodat we alles opnieuw in konden richten. Bij de WalMart hadden we drie kartonnen dozen gehaald, voor de etensvoorraad en de keukenspullen.

 

P1040686               Dit moet genoeg zijn om ons een kleine vijf weken in leven te houden…..

Heerlijk om alles weer een vaste plek te kunnen geven! Dat vonden de muggen ook, talrijk aanwezig: zij hadden collectief besloten onze gezichten als vaste verblijfplaats te bestempelen. Helaas voor hen waren wij in het bezit van zo’n nare spuitbus Deep Woods, en dat noodzaakte hen tot het blazen van een snelle aftocht. 1-0 voor ons!

De tent stond in no time, en wij zaten al snel met ons eerste glaasje vol verwondering te kijken naar het spel van licht en schaduw door de bemoste takken van de bomen die onze plek omzoomden. Dit kun je toch alleen maar zo intensief beleven als je middenin zo’n park kampeert.

Intussen had een ander gezin de plaats naast ons bezet. Dat naast moet je niet te letterlijk nemen: we moesten moeite doen om ze te zien. Ze hadden wel twee kinderen bij zich van een jaar of tien-twaalf, en het jongetje kwam heel beleefd vragen of ze langs onze tent mochten lopen om bij de rivier te komen. Natuurlijk mocht dat. Later kwam hij er zelfs nog even voor bedanken. Grappig joch was het, geen spoortje verlegenheid maar ook niet opdringerig.

Ons eerste avondmaal bestond uit verse spinazie, paddenstoelen, knoflook en blauwe kaas met spaghetti. Een vuurtje lieten we maar achterwege, in de wetenschap dat we het toch niet lang vol zouden kunnen houden deze eerste avond. Dat viel achteraf mee, het is hier veel langer licht dan in het zuiden. Vergelijkbaar met Nederland zo’n beetje. Om half tien liepen we dus nog maar even naar het meer waar het licht prachtig over het spiegelgladde oppervlak viel. Hierna hadden we het echt wel even gezien en besloten we tot een langdurige slaapmattentest.

maandag 7 juli 2014

Dag 3 – zondag 6 juli: Seattle - Tumwater

 

(Foto’s hebben we nog niet!)

Daar sta je dan. Aan de balie van het autoverhuurbedrijf. Zonder de benodigde vouchers. Die heb je per ongeluk, samen met al je andere prints van tickets en reserveringen, in het hotel in New York laten liggen.
Het meisje aan de balie kon gelukkig, met dank aan het digitale tijdperk, alle gegevens zo weer opzoeken. Problem solved!

Om 12.30 uur waren we door de shuttle afgeleverd bij het verhuurbedrijf, na een miezerig ontbijt in het verder uitstekende hotel in Seattle. Na het opnieuw uitprinten van de vouchers kregen we de mededeling dat er geen echte midsize SUV’s beschikbaar waren. Alleen enkele stationcars, maar die staan veel lager op de wielen en dat is in ons geval niet handig. Natuurlijk mochten we best een upgrade nemen voor bijvoorbeeld een Chevrolet Equinox, à $49 per dag. Doe dat keer 35 en je komt op een leuk bedrag uit….We gingen er maar niet op in. Toen zakte de prijs naar $320 voor de hele periode. Tot grote verbazing van het meisje vonden we ook dát geen goed idee. Nou ja, dan moesten we zelf maar iets gaan uitzoeken uit de midsize categorie. Maar er zou zeker niets van onze gading bijstaan. In de garage aangekomen bleek het iets anders te liggen. In onze categorie stond werkelijk van alles. De Kia Sorento was net ingenomen door een ander stel, maar daarnaast zagen we toch echt een Equinox! Die hoorde eigenlijk bij de Standaard SUV’s, en we hadden geen idee waarom hij in deze rij stond, maar dat kon ons ook niet veel schelen. Misschien was het omdat het een model uit 2013 was, en hij was ook niet al te schoon aan de buitenkant. In 2012 hadden we er ook een toebedeeld gekregen en we waren er zeer tevreden over geweest. Dus maar gauw dit exemplaar geannexeerd. Hij bleek, net als de vorige, over een achteruitrijcamera te beschikken. Ook, en dat is echt bijzonder, was hij voorzien van automatische fouragering. Heel handig als je honger hebt. Hoe het precies werkt moeten we nog even uitvinden, maar bij inspectie kwamen we stapels koekjes tegen onder de stoelen. Daar moet dus wel een systeem voor zijn…

 

Goed, alle gekheid op een stokje, tegen half twee reden we weg op zoek naar de WalMart om de kampeeruitrusting bij elkaar te zoeken. De eerste die we tegenkwamen had niet alles in voorraad; het vakantieweekend van 4 juli was daar debet aan. Iedereen ging er natuurlijk op uit, en iedereen had dus ook al die spullen nodig. Bij de tweede WalMart konden we alles zo’n beetje aanvullen. We waren inmiddels al voorbij Olympia gereden, op weg naar het Olympic National Park. Tijdens die rit werd ons duidelijk om hoeveel ‘iedereen’ het ging: zeker vijftig km file op weg naar Seattle! Allemaal op de terugweg van het weekendje aan zee. Geen wonder dat de campingstoeltjes op waren.
Het plaatsje waar die tweede WalMart zich bevond heet Tumwater. We waren er naartoe verwezen door een heel behulpzaam meisje, dat van Russische afkomst bleek. Ze was ook in Amsterdam geweest, maar alleen op Schiphol. Toch had het veel indruk  op haar gemaakt. Zij wees ons de weg door een uitdraai te maken van de route, met het kaartje van Google Maps erbij. Reuze handig!

Omdat we lijsten hebben met alles wat we nodig hebben konden we heel effectief de inkopen doen. Van koffie tot granola tot wijn, een flinke kar vol. Maar we moeten er ook vijf weken op teren, hoewel we af en toe wel wat aanvullen. Verse groenten en fruit kunnen we maar beperkt inslaan omdat het niet meemag naar Canada, waar we zaterdag hopen aan te komen. Inmiddels was het toch al zeven uur geworden, en we waren er wel even klaar mee. In plaats van een campground werd het dus een Best Western hotel in Tumwater. Op zoek naar een hotel raakten we nog even in verwarring: we zagen een aankondiging van Hampton, ook een grote hotelketen. Wij erheen, bleek het te gaan om ….een Alzheimer centrum! Tja.

zondag 6 juli 2014

Dag 2 – zaterdag 5 juli: New York - Seattle

Om half een plaatselijke tijd landden we op Seattle Airport. Oorspronkelijk zouden we met American Airlines vliegen, maar de omboeking had ons plaatsen bij Delta toebedeeld. Dat was een feestje! Een heel modern vliegtuig, met zowaar voor álle passagiers genoeg beenruimte en een uitstekende catering. We kregen een menukaartje met twee maaltijden waar we uit konden kiezen. Allebei namen we de wrap met quinoa en verse knapperige groenten; die waren ook werkelijk knapperig. Een trosje druiven maakte het af. De stewardessen liepen af en aan met (Starbucks)koffie, drankjes, frozen yoghurt-ijsjes en om de haverklap koud water. Intussen keek ik achtereenvolgens naar The Grand Budapest Hotel en Blue Jasmine, allebei films die nog op mijn lijstje stonden. Bert hield het bij zijn boek, hij kan de oordopjes niet verdragen. Het was toch nog zes uur vliegen, maar niet alleen wíj vlogen, de tijd deed dat ook.

Bij het inchecken in het Crowne Plaza hotel werden we overvallen door een groepje kakelende Koreaanse kipjes: de crew van Air Korea. Er was natuurlijk ook een haantje bij: de piloot hield de kipjes goed in het oog en zorgde ervoor dat ze niet teveel afdwaalden. De dames zagen er allemaal precies hetzelfde uit. Logisch, want ze waren nog in uniform, maar ze waren kennelijk ook op hun figuur uitgezocht want ook in lengte en breedte was geen verschil te zien. Alsof ze allemaal in dezelfde mal gelegd waren en tot het juiste formaat geperst alvorens toegelaten te worden.
Een komisch gezicht.

De tv-schermen in de lobby van het hotel lieten iets zien van mannetjes in oranje kleren: we waren op tijd voor het voetbal! Op onze kamer keken we de wedstrijd tegen Costa Rica, echt onder de indruk van ‘onze jongens’ waren we echter niet. Nou ja, het elftal drijft op Robben en Sneijder, maar dat het dan met strafschoppen beslist moet worden zegt genoeg.

‘s Middags pakten we de lightrail naar het centrum. Dat viel een beetje tegen. Er was erg veel dicht vanwege 4 juli, dat was voor veel mensen aanleiding voor een korte vakantie. We wilden op Pioneer Square een terrasje pakken, daar hadden we goede herinneringen aan. Helaas was er slechts één terrasje open en dat zag er niet uitnodigend uit. De rest van het plein (en de directe omgeving trouwens ook) werd bevolkt door mensen aan de onderkant van de samenleving. Junks en dealers in overvloed, de een in nog miserabeler staat dan de ander. Lang leve the American Dream!

We aten ‘s avonds in het hotel. Dat is net zeer smaakvol verbouwd en je kunt er goed zitten. De prijs-kwaliteitverhouding van het eten is echter compleet zoek. Jammer.
Om half tien hadden we het wel gezien, en in het kader van ‘beat the jetlag’ doken we in bed. Slapen!

Dag 1 – vrijdag 4 juli: Düsseldorf – Seattle

Het ontbijt in het hotel  in New York was fantastisch. New York?? Seattle toch? Nee, daar kwamen we niet helaas….

De reis naar Düsseldorf verliep voorspoedig. Om halfzeven reden we weg in de snelle bolide (Peugeot 206) van Jette waar onze tassen zowaar makkelijk in pasten. Wij konden er zelf ook nog bij, dat was mooi meegenomen. Die tassen stonden al een week ingepakt klaar omdat we er toen de tijd voor hadden. Evenals de vorige jaren hadden we allebei één grote tas en één rugzakje als handbagage. De grootste tas woog 17 kg maar daar zaten dan ook de slaapmatten in, die van mij 13 kg. En met allebei nog 6 kg handbagage vonden wij het best netjes.                   

Maar goed. Op de snelweg door Duitsland was nauwelijks een auto te zien, zo rustig. Prachtig op tijd reden we dan ook de luchthaven binnen waar we na afgifte van de bagage de Starbucks indoken voor een wake-up koffie. Bij de douane was het ook al opvallend rustig, we waren er ongeveer alleen. Dat had ons misschien al aan het denken moeten zetten….Ons vliegtuig zou om 13.05 vertrekken. We waren wel verbaasd over het geringe aantal mensen dat zat te wachten bij de gate. Vast een leeg vliegtuig dachten we. Er gebeurde echter niets bij die gate. Meestal zie je zo tegen boardingtijd wel mensen verschijnen bij de balie, maar er kwam niemand. Tot ik maar eens even op het bord ging kijken: twee uur vertraging! Ja hoor. Een snelle rekensom leerde ons dat we dan de aansluiting in Seattle net zouden missen.

Om een lang verhaal kort te maken: zo gebeurde. In New York, waar we trouwens héél vlot door de douane kwamen, werden we van het ene loket naar het andere gestuurd, maar uiteindelijk kregen we vouchers voor een hotel, eten en ontbijt. Want de eerstvolgende vlucht naar Seattle was pas de volgende ochtend.

Eigenlijk vonden we het niet zo erg. We waren inmiddels doodmoe, toch al zo’n uur of twintig op de been, en nu konden we tenminste naar bed. Wat we dan ook maar deden.ssss     

dinsdag 27 mei 2014

In voorbereiding: tocht om de Noord!

Tja, het kan verkeren. Dit jaar lieten we het afhangen van de ticketprijs. Die bleef maandenlang hoog tot zeer hoog. Tot ergens in februari een melding kwam van goedkope tickets met AirBerlin, vanaf Düsseldorf. We hebben nog even geaarzeld omdat het wel betekent dat ik zo ongeveer vanuit mijn werk het vliegtuig in moet rollen, maar ach, dat overleef je ook wel weer.
Vlucht geboekt dus, evenals de auto. Deze keer bij Alamo/brits, helaas niet zo spotgoedkoop als vorig jaar maar relatief gezien betaalbaar. En het kan niet altijd feest zijn tenslotte.

Kortom, reis nummer vijf staat op stapel!
Deze keer weer eens naar het noordwesten waarbij we Olympic NP meepakken, van daaruit naar Vancouver Island oversteken, dan Canada en vervolgens weer terug via Yellowstone naar San Francisco. 

De planning staat hieronder.
Maar zoals gezegd, het is slechts een planning. Elk moment kunnen we van gedachten veranderen, bijvoorbeeld als het heel slecht weer is of als we ergens langer willen blijven. 
De eerste twee nachten in Seattle hebben we wel gereserveerd: op aanraden van een forumlid (het onovertrefbare AllesAmerika forum) de Holiday Inn bij het vliegveld. Kunnen we twee dagen autohuur mee uitsparen en er is een snelle lightrailverbinding naar Seattle. 

Nu nog hopen op goed weer, toen we in 2011 in deze contreien rondreisden bleek het de zes weken ervoor aan één stuk door geregend te hebben....

Wordt vervolgd!

Dag
Datum
Route/bestemming
1
Vrij 04/07
DUS – NYC - SEA
2
Za  05/07
Seattle
3
Zo  06/07
Seattle
4
Ma 07/07
Seattle – Olympic N.P.
5
Di 08/07
Olympic NP
6
Wo 09/07
Olympic NP
7
Do 10/07
Olympic NP
8
Vrij 11/07
Olympic NP
9
Za 12/07
Port Angeles – Vancouver Island
10
Zo 13/07
Victoria - Ucluelet
11
Ma 14/07
Ucluelet (Tofino)
12
Di 15/07
Ucluelet
13
Wo 16/07
Ucluelet – Miracle Beach
14
Do 17/07
Miracle Beach – Port
McNeill
15
Vrij 18/07
Port McNeill
16
Za 19/07
Port McNeill – Campbell River
17
Zo 20/07
Campbell River – Saltery Bay
18
Ma 21/07
Saltery Bay – Whistler
19
Di 22/07
Whistler
20
Wo 23/07
Whistler - Clearwater
21
Do 24/07
Clearwater - Jasper
22
Vrij 25/07
Jasper
23
Za 26/07
Jasper – Field – Yoho NP
24
27/07
Field
25
28/07
Field
26
29/07
Field – Kaslo
27
30/07
Kaslo - .....
28
31/07
...... - Livingston
29
01/08
Livingston
30
02/08
Livingston –Yellowstone (Mammoth Hot Springs)
31
03/08
Mammoth – Norris
32
04/08
Norris – ………..
33
05/08
…… - Boise
34
06/08
Boise – Bend
35
07/08
Bend – Crater Lake
36
08/08
Crater Lake - Sacramento
37
09/08
Sacramento - SFO
38
10/08
SFO - DUS














































































donderdag 22 augustus 2013

Dag 43 – 18/19 augustus: Chicago – Düsseldorf – Groningen

Dag 43 – zondag/maandag 18/19 augustus: Chicago – Düsseldorf – Groningen

We mochten een uur langer in de hotelkamer blijven dan de officiële uitchecktijd aangaf. Dat kwam mooi uit, precies wat we nodig hadden. Om iets voor enen liepen we met de bagagekar naar de terminal. We waren de enigen die incheckten dus dat verliep vlot. En dan is het wachten geblazen. Ons vliegtuig vertrok mooi op tijd. Het was voor twee derde leeg, dat kan nooit uit natuurlijk. Maar het was wel een hele rustige reis, mede daardoor. Om zeven uur landden we in Berlijn. We hadden achteraf gewoon onze bagage niet door moeten laten labelen maar hem hier ophalen, dan hadden we rechtstreeks de trein naar Groningen kunnen nemen. Maar dat bedachten we pas thuis. Nu moesten we eerst tot kwart over tien wachten op de vlucht naar Düsseldorf, toen daar weer drie uur wachten op de trein. Je moet wat overhebben voor een goedkoop ticket.

Uiteindelijk kwamen we om kwart voor zeven ’s avonds aan op het station in Groningen, opgewacht door Jette en Inger. We waren behoorlijk afgedraaid na ongeveer 26 uur in touw geweest te zijn. Maar het was ook heerlijk alle verhalen van de dochters te horen – hoe het ons vergaan was wisten ze natuurlijk tot in detail door het blog.

Terwijl ik dit schrijf is het alweer woensdag. We proberen de jetlag te lijf te gaan door ons meteen aan het dag- en nachtritme hier te houden en vechten overdag tegen de slaap. Maar dat geeft allemaal niets, we hebben weer een geweldige reis gemaakt. Of we volgend jaar weer gaan? Geen idee. We hebben nu al zo ontzettend veel gezien dat het niet eenvoudig zal zijn een origineel programma samen te stellen. En we vinden het wel het leukst steeds zoveel mogelijk nieuwe dingen te zien. Áls we het al doen wordt het waarschijnlijk weer richting Canada. Maar het mediterrane trekt ook, met terrasjes en lekker eten en knapperig brood. Eerst maar eens dit allemaal verwerken. Het maken van een fotoboek helpt daarbij enorm, dat voert je steeds weer even terug naar de plek.


Alle lezers bedankt voor hun aandacht. Ik vond het leuk om te schrijven, maar nog leuker is het als je merkt dat het ook gelezen en gewaardeerd wordt. Het schijnt zelfs zo te zijn dat we hier en daar het kamperen gestimuleerd hebben! Wel een paar waarschuwingen voor wie dat nog nooit eerder deed: bij regen is het NIET leuk! Wc’s zijn niet altijd even schoon en op sommige campings sta je tussen of naast de mobil homes die soms ook nog urenlang een generator laten draaien (in bepaalde parken mag dat gelukkig niet, en er zijn ook veel campgrounds alleen voor tenten). Als je ’s nachts naar de wc moet is dat een hele onderneming. Maar daar tegenover staat: bij het wakker worden in een prachtige omgeving de heerlijke frisse lucht van het bos opsnuiven, overal de geur van houtvuurtjes ruiken, rust alom ervaren en ’s avonds naar een onwaarschijnlijk heldere sterrenhemel kijken….daar doe je het allemaal voor!