dinsdag 6 september 2022

Dag 13 – maandag 4 september: Mexican Hat – Hanksville

Geen seconde. Mochten we voorafgaand aan de reis nog enige twijfel hebben gehad, dan is die nu als sneeuw voor de zon verdwenen (dat kan hier ook niet anders natuurlijk, met zulke temperaturen). Geen seconde spijt dus! Het valt niet uit te leggen, is niet in woorden te vatten hoe schitterend de natuur hier is. Gisteren waren we weer getuige van een paar hoogstandjes, en ook al waren we er meerdere keren geweest, elke keer opnieuw slaat de verwondering over de onovertroffen schoonheid van de kleuren, de rotsformaties, het landschap toe.

Het ontbijt (niet inbegrepen) was standaard maar goed en betaalbaar. Vooral fijn dat je de koffie altijd gratis bijgevuld krijgt. Toen nog onwetend van het feit dat we even later een moord zouden laten plegen door een huurmoordenaar. Lui op het hotelbed gelegen, laptop op schoot, viel mijn oog ineens op iets zwarts op de verder hagelwitte muur. Bij nadere inspectie bleek het een indringer te zijn. Mr. Scorpio had zijn intrek genomen in onze kamer. Terwijl hij er niet eens voor had betaald! Ik vroeg aan een medewerker of hij hem wilde verwijderen, wij wilden die confrontatie zelf niet aangaan. Een onwillige onderhuurder moet je voorzichtig benaderen tenslotte. De man, een zwijgzaam type, aarzelde niet lang en hielp het beest met zijn slipper in een welgemikte mep naar de scorpioenenhemel. De resten veegde hij met een stuk papier van de muur. Zo, klus geklaard.

San Juan Inn

Mr Scorpio

Mexican Hat

Onze eerste gang was naar het Goosenecks State Park. Toen we daar voor het eerst waren had het nog niet die status, sinds een jaar of acht moet je toegang betalen. Maar daar hebben ze dan ook wel wat voorzieningen van aangelegd, zo zijn er nu ‘dry’-wc’s en er zijn picknickbanken geplaatst met daarboven schaduwdaken. Het is werkelijk een feest voor het oog, deze meanderende San Juan River; uniek in de wereld. Onze dochter zei laatst nog dat ze dat vele malen mooier vond dan de Grand Canyon.



We vervolgden onze weg, richting Hanksville. Dat ligt op een uurtje rijden van Capitol Reef waar we morgen twee nachten gereserveerd hebben. Onderweg komen we langs de afslag naar Valley of the Gods, een miniversie van Monument Valley, waar je echter geen toegang hoeft te betalen om evengoed langs net zulke karakteristieke monumenten te rijden. Het is een loopdrive van ongeveer 17 mijl, over een dirt road met veel hoog- en laagverschil. Als het regent of nog nat is van een vorige regenbui kun je er niet doorheen, dan staat er teveel water op de weg. Maar daarvan was nu in het geheel geen sprake, dus toen Bert zei ‘zullen we die nog even meenemen?’ trapte ik op de rem en draaide de loop op. De laatste keer dat we hem reden begonnen we aan de andere kant dus in zekere zin was dit een nieuwe ervaring. En wederom stelde het niet teleur! Persoonlijk had ik wel even met een kleine teleurstelling te maken. We hebben altijd maria-biscuitjes bij ons, voor als we even iets willen knabbelen. Dat zijn niet bepaald tandenbrekers, zelfs een tandeloze baby kan ze door sabbelen wel wegkrijgen. Ik nam een hap en voelde iets hards, dat bij nader inzien de helft van een kroon van een hoektand bleek te zijn. Ja hoor, heb ik weer. En er brak nóg een stuk af. Nu heb ik een vampiertandje maar ik heb er niks aan, want een beetje vampier heeft er natuurlijk twee. Het deed me direct denken aan een schoolreis met onze vierde klassen naar Berlijn. Ik zat nog niet in de bus of hetzelfde gebeurde. Alleen was dat een tand die meer in het zicht zat, zodat ik al die dagen krampachtig probeerde niet te lachen. Wat best lastig is met een groep enthousiaste pubers om je heen (wat ook weer af en toe om te huilen was, maar ‘that’s another story’, kijk voor deze uitdrukking vooral nog eens naar de nog steeds heerlijke film Irma la Douce!). Nou ja, niets aan te doen. Althans, niet de komende weken. We maakten natuurlijk weer vele foto’s, ook een flink aantal door het open autoraampje zodat we even gespaard bleven voor de hitte.






Na al dit moois maakten we ons op voor de rit naar boven. Dat wil zeggen, we moesten om op de 95 te komen eerst via een dirt road met vele haarspeldbochten op de Red House Cliffs zien te komen. Dat gaat vrij steil omhoog, met duizelingwekkende afgronden naast de weg. Dat was precies de reden dat ik zelf reed, met hoogtevrees kun je het beste het stuur zelf in handen houden. Maar het is ook spectaculair, en we hadden onze reis expres zo gepland dat we deze weg konden rijden. Het ging voorspoedig, en toen we eenmaal op het Red Rock plateau waren moesten we eerst een saai, lang en voornamelijk recht stuk overbruggen. Bij de afslag naar de 95 veranderde dat. Je rijdt dan de Glen Canyon in en voor de zoveelste keer vallen je ogen uit je hoofd. Zoiets bijzonders, alsof je op de maan rijdt. Niet dat ik weet hoe dat eruit ziet, maar in mijn fantasie lijkt het hierop. Dat gaat zo door tot aan Hanksville 
toe. Onderweg stopten we bij het uitzichtpunt op Lake Powell, dat nog steeds vrijwel droog staat. De eerste jaren dat we hier waren keken we uit op een spiegelend azuurblauw meer, nu was het een groenige drab waar je hoogstens een van papier gevouwen bootje op los zou willen laten. Bijna hadden we als avondmaal geitenvlees gehad, maar nog net op tijd kon ik op de rem trappen om te voorkomen dat twee geitenbokjes het leven zouden laten onder de auto.

Hier moeten we naar boven!




Lake Powell, of wat er van over is

In Hanksville meldden we ons bij de balie van Duke’s RV park, en hoewel ze geen tentplekken op het gras meer hebben kregen we het toch voor elkaar dat we, omdat het maar voor één nacht was, op het ons vertrouwde grasveld mochten gaan staan. Tenminste, dat dachten we. Toen we later op het kaartje keken waar onze plek op aangetekend stond bleek het te gaan om een piepklein stukje gras, in de volle zon, tussen de in- en uitrit. Alsof je op de vluchtheuvel je tent opzet. Maar toen stonden we allang, met alleen de binnentent vanwege de hitte, lekker in de schaduw op onze oude plek. Het was 41 graden.


In Duke’s Restaurant voorzagen ze ons van ijskoud water in grote mokken met daarbij kleine maisbroodjes. We aten er heerlijk, en ook hier weer aangename prijzen. Voor het kamperen zelf tikten we $20 af. Het werd koeler, en bij het licht van de lantaarn zaten we nog een tijdje buiten. Morgen, in Capitol Reef, zijn de temperaturen wat lager en daar kijken we ook wel naar uit. In onze doorkijktent, dat heb je zonder dak, keken we nog wat naar de sterren. Wat wil een mens nog meer?




Dag 12 – zondag 4 september: Wahweap – Mexican Hat

Om iets over zevenen werd ik uit m’n bed gebrand. De zon deed z’n uiterste best om ons te laten merken dat er echt iets mis was met het klimaat, en dat actie meer dan dringend gewenst was. Het is altijd heel warm in deze omgeving, maar dit was zelfs voor hier extreem. Ons aanvankelijke plan om bij de tent koffie te zetten, te ontbijten en te genieten van het uitzicht moesten we laten varen. Zo snel als we konden gooiden we de spullen in de auto en reden naar het douchegebouw om het zweet van het lijf te spoelen. Het was nog geen acht uur.
Uitzicht vanaf de tent
   
Pieter Konijn was er ook

Soms kwam er een bootje voorbij. Op een aanhanger.
Nou ja, bootje, laat dat 'je' maar weg!

Ontbijten gingen we nu in het restaurant bij de haven, verrassend genoeg Wahweap Marina Restaurant geheten. We moesten een aardig tijdje wachten voor we een plaats toegewezen kregen door een uitermate chagrijnig en ongeïnteresseerd meisje, dat duidelijk haar dag niet had. Nadat ze het bestek op tafel had gesmeten verwees ze ons naar het ontbijtbuffet. Koffie! Onze eerste levensbehoefte in de ochtend. Er was een grote thermoskan met waarschijnlijk oude koffie, en een groot dienblad waar de bekers zouden moeten staan. Alleen, ze stonden er niet. Weer wachten. Er kwam een medewerkster die ons – er waren inmiddels meer wachtenden – toezegde schone bekers te halen. Wachten. Nog eens wachten. Na tien minuten hadden we het wel gezien en zijn we weggegaan. Op google had ik in Page een leuk crêpe-restaurantje gevonden, met lekkere ontbijtjes. Prima! De navigator wees ons de weg, en binnen een kwartier waren we op onze bestemming. Alleen, geen restaurant te zien. Misschien aan de overkant? Nee, ook niet. Nog een keer gezocht, adres gecontroleerd, niets. Wat nu? We zagen in een Safeway supermarkt, vlakbij, een Starbucks. Doen we dat, goede koffie gegarandeerd. Wat denk je? Een rij van hier tot Tokio. En geen zitplaatsen. Pfff….nou, dan maar naar de MacDonalds. Waar we godzijdank én plek, én goede koffie, én pancakes konden krijgen. Dat alles werd aangeleverd in een papieren zak. De pancakes verpakt in een plastic doos met dito bestek. Erbij zes minipakjes namaakboter, ook in plastic, en twee kleinverpakkingen syrop. Dat kan toch echt wel anders, er valt hier nog een wereld te winnen wat duurzaamheid aangaat. Het was maar goed dat we pas om half twaalf bij de Antelope Canyon hoefden te zijn, we hadden de tijd gewoon nodig gehad.

Toen we jaren geleden deze zelfde tour maakten moesten we in de hitte buiten wachten. Je moet er drie kwartier van tevoren zijn, hoewel dat in onze ogen niet echt nodig was. Het vooruitzicht van die rij in de felle zon trok ons niet bijzonder aan. Maar corona had hier ook toegeslagen, en men had die tijd benut om een prachtig nieuw gebouw op te trekken, uiteraard met airco maar vooral ook met voldoende zitplaatsen. Prima dus! We moesten een formulier tekenen waarop stond dat we te allen tijde ons mondkapje op zouden houden. Later hoorden we dat de ‘chief’ van Lower Antelope dat had bevolen; bij de Upper Antelope regeerde een andere chief en daar hoefde dat niet. Gemuilkorfd wachtten we tot we konden vertrekken. Naast ons zat een Chinese familie die zich niets aantrok van het gebod, en vrijelijk hun virussen verspreidden, en er was ook niemand die erop lette. We zijn maar een stukje opgeschoven.

Voor de tour werden we in groepjes van tien verdeeld, met allemaal een eigen gids. Die van ons was een jonge vrouw met een wat zachte stem zodat ik probeerde in haar buurt te blijven om te kunnen verstaan wat ze zei. In the middle of nowhere, een flink stuk verderop, zat een man onder een parasol. We vroegen ons af wat hij daar in vredesnaam aan het doen was, schilderen misschien? Een echt inspirerend uitzicht had hij niet. Maar goed, we gingen op pad. Van de vorige keer herinnerden we ons dat we een klein stukje moesten lopen voordat we in de grond verdwenen – echt een hele gekke gewaarwording – en aan het eind via een aantal trappen weer omhoog kwamen waarna het nog een aardig eindje lopen was naar het begin. Nu startten we bij dat eindpunt, dus eerst de steile ladders af. Het nemen van foto’s terwijl je op die trap liep werd verboden omdat er een maand geleden iemand gevallen was terwijl ze probeerde een plaatje te schieten. Ze had een been gebroken en het had drie uur geduurd voor ze eruit gehaald was. Vanwege de nauwe openingen kon er ook geen brancard naar beneden. We knikten allemaal braaf dat we het begrepen hadden.

Tja, en toen waren we ineens in die wonderlijke wereld van de canyon. Hij werd naar verluid tweehonderdmiljoen jaar geleden gevormd, op de zeebodem. Het allereerste jaar dat we in Amerika waren hadden we deze tour ook op ons lijstje staan, maar toen werden alle activiteiten geannuleerd vanwege de heftige regenval en de overstroming die daarop volgde. Zo’n canyon kan zomaar vollopen met water, de zogenaamde flash flood, en er zijn al vaak mensen door overvallen en omgekomen. Je kunt geen kant op, en er wordt daarom altijd voor gewaarschuwd. Hier waren afgelopen augustus twee van die flash floods geweest, waarbij de canyon helemaal volgelopen was. Je kunt het je nauwelijks voorstellen, hij is meters en meters diep. Het kostte ze twee weken om de zaak weer schoon en begaanbaar te krijgen, en net toen dat klaar was kwam de volgende. Al met al konden ze vijf weken geen tours doen, en dat was dramatisch omdat ze hiermee in hun levensonderhoud moeten voorzien.

Ik zou kunnen proberen te beschrijven wat we zagen, en van wat voor een onwaarschijnlijke schoonheid het was. Dat heeft geen zin, dat lukt gewoonweg niet. Al die kleuren, al die vormen, je moet het maar via de foto’s tot je nemen of er ooit zelf naartoe gaan. Wat ik wel kan zeggen is dat het voor de meeste mensen goed te doen is. Je moet wat echt steile ladders af en op, en soms zijn de doorgangen erg nauw, maar heel veel geklauter is verder niet nodig. Als je hoogtevrees hebt hoef je je daar niet door te laten te weerhouden (en ik ben ervaringsdeskundige). Bij een erg steile trap kregen we het advies achterstevoren te gaan, dan heb je nergens last van. Er stond een uur voor het geheel maar we zijn er ruim twee uur binnen geweest. Het was wederom een magnifieke ervaring waarbij de camera’s overuren draaiden!

Toen we naar buiten kwamen bleek de man met de parasol daar te zitten. Hij telde iedereen die naar buiten kwam! We waren ook bij het vertrek geteld maar dat was gewoon nog bij het gebouw. Er werd in elk geval geen enkel risico genomen, er mocht niemand achterblijven. We hadden wel een beetje te doen met die man. In eenenveertig graden, de hele dag zitten tellen.

Na dit grandioze gebeuren reden we door naar Mexican Hat. Daar had ik een kamer gereserveerd in de San Juan Inn, aan de rivier. Gezien de aanhoudende hitte leek het ons verstandig er in elk geval even één nachtje met airco tussendoor te gooien. Het bleek een schot in de roos. Geheel gerund door de Navajo’s ademde alles ook hun stijl. Heerlijke bedden, superschoon allemaal. Het restaurant was simpel maar gezellig ingericht en met redelijke prijzen waren bepaald heel redelijk. Uiteindelijk aten en dronken we voor $40.

Ik schreef nog een stuk voor het blog maar zoals bijna elke avond hadden we de pijp vroeg uit. In de heerlijke koelte van de airco (die we op stand eco gezet hadden) waren we zo onder zeil.

De nieuwe entreehal






Vrouwe Justitia

Zeepaardje (in de restvorm)










maandag 5 september 2022

Dag 11 – zaterdag 3 september: Glendale – Wahweap

De auto vervangt voor ons de sportschool. Hoewel het in eerste instantie een hypermoderne uitvoering leek, voorzien van alle nieuwste snufjes zoals je dat bij zo’n jong exemplaar zou verwachten, ontbreken er toch een paar handigheidjes. Zo moet je de achterklep handmatig openen, en dat is geen probleem, maar hij moet ook met de hand gesloten. En dat vergt behoorlijk wat kracht. Voor mij komt daar nog bij dat ik vrij klein ben zodat ik meteen mijn dagelijkse rekoefeningen kan afvinken. Verder gaan er geen lampjes branden als je de deur opent, wat overdag niet erg is maar ’s avonds in het donker wel behoorlijk vervelend. Het is tenslotte ook onze kleding- en voorraadkast, daar moeten we nu eenmaal af en toe bij. O, bijna vergeten, er brandt wel één heel klein lampje in de achterbak. Maar dat krijgen we weer niet uit. De handleiding kennen we inmiddels wel uit ons hoofd. Ach, het zijn zo van die kleine en onbelangrijke onvolkomenheden. Heel veel zin om ons er nog verder in te verdiepen hebben we ook niet.

Nadat er twee posts op het blog waren geplaatst en de tent was ingepakt reden we naar Mt Carmel, zo’n negen mijl verderop, om te lunchen bij Thunderbird. Daar hebben ze behalve heerlijke huisgemaakte pie ook gewoon lekker eten. Voor ze ons een tafel wezen vroegen ze of we vegetariër waren, dat heb ik hier nog nooit gehoord. Mooi dat daar aandacht voor is! Ik nam, voor het eerst dit jaar, een Reuben sandwich. Dat is pastrami met een beetje zuurkool en gesmolten kaas, op getoast bruin brood. Bert hield het bij een simpele hamburger. We namen twee stukken aardbeien-rabarberpie mee, konden we mooi als avondeten inzetten. Dat lijkt misschien weinig, maar het waren enorme stukken. Aan kleine porties doen ze niet.

Vlak voor je bij Page bent is er nog een klein Nationaal Monument, Toad Stools. We waren er al twee keer eerder maar sommige dingen kun je niet vaak genoeg zien (dat geldt voor heel veel moois hier). We parkeerden de auto, er stond nog één andere, namen een fles water mee en gingen op pad. Nou, dat viel niet mee. Het was echt weer 40+, en er was geen greintje schaduw. Net voor we bij deze wonderlijke rotsformaties waren, je moest daarvoor eerst nog een stukje klimmen, hielden we het voor gezien. Het was gewoon niet verantwoord. Dus liepen we terug, en dat was meer dan genoeg. In totaal hadden we er toch een half uurtje over gedaan en in die hitte is dat voor ons echt het maximum.






Bij Wahweap meldden we ons bij de receptie, om te horen dat de tentloop vol was. Labor weekend nietwaar? Maar er was nog wel veel plaats bij de walk-in sites. Daar zet je je auto op een parkeerplaats en breng je de spullen lopend naar je plek. We gingen er direct naartoe en vonden een superplek, niet ver lopen van de auto. Dit stuk was kennelijk in coronatijd nieuw aangelegd en het zag er allemaal even mooi uit. Omdat de hitte nog lang niet verdwenen was besloten we eerst naar de Walmart te gaan voor een paar boodschapjes, en ook even iets te drinken. Dat werd de MacDonalds, veel keus was er niet. Maar de smoothies zijn er lekker. Bovendien was de wifi er goed en snel, zodat we konden boeken voor een bezoek aan de Lower Antelope Canyon, morgen. We waren er een jaar of tien geleden al eens geweest, en het is naast White Pocket een van de mooiste dingen die we ooit gezien hebben. Een ondergrondse canyon van ruim 400 meter, met onwaarschijnlijk mooie kleuren en vormen. Er was plaats om 12.15, dat kwam goed uit voor ons. Je kunt er alleen met een gids naartoe, dus ben je gebonden aan een van de twee organisaties: Dixie of Ken’s tours. Allebei goed. Het is Navajo-gebied en het zijn dus ook natives die dat allemaal beheren.

Daarna was het tijd voor een ritje langs het water en wat fotomomentjes. We zagen wel dat het waterniveau vele malen lager was dan normaal, maar er was toch nog wat blauws te zien. Ik wilde ook graag een foto maken van Lone Rock, die eenzame rots in het water. We konden er niet zo dicht bij komen als we wilden en het licht was ook niet goed, maar op de foto’s die ik gemaakt heb is te zien dat hij nu in een soort groen plasje staat, in plaats van in een azuurblauwe waterzee.





Lone Rock

Om half acht waren we terug bij onze plek. De tent stond zo, en we hoefden er verder alleen maar slaapmatjes, slaapzakken en kussens in te gooien. Koken hoefde tenslotte niet. Voor de verandering stond er ook geen wind, meestal kwam die tegen acht uur in vol ornaat opzetten. Meer dan eens hebben we aan de tent gehangen om te voorkomen dat hij de lucht in zou vliegen. Niets van dat alles. Met een glaasje wijn en de overheerlijke pie genoten we van het uitzicht, het feeërieke van de vuurtjes en de lichtjes om ons heen en, wat later, van de prachtige wolkenlucht die voor de maan langsschoof. Voor de zoveelste keer zeiden we tegen elkaar hoe fijn we dat toch vinden, kamperen. Ook al was het nog steeds warm, zo’n 33 graden, we hadden het er graag voor over. Dan maar bovenop je slaapzak liggen en hopen dat het wat koeler wordt. Zo gezegd zo gedaan.


Normaal gesproken zou het verhaal hier ophouden. Maar toen, het zal iets van een uur of één geweest zijn, stak er alsnog een harde wind op. Ik maakte Bert wakker, en in het licht van onze lantaarn spanden we alle stormlijnen uit. Met rotspennen zetten we alles goed vast, maar desondanks hing ik toch weer in de touwen om de tent aan de grond te houden. Midden in de nacht. Het duurde al met al een half uurtje, toen nam de wind weer af en konden we ons weer overgeven aan de slaap.

zaterdag 3 september 2022

Dag 10 – vrijdag 2 september: Glendale

Ons kampeerveld grenst aan een stukje land waar twee percelen met vakantiewoningen staan. Beide eigenaren kwamen vandaag aan. Het is immers het lange weekend van Labor Day, de dag waarop het hervatten van de werkzaamheden na de zomer ‘gevierd’ wordt. En men trekt er dan massaal op uit. Aan het hek maakten we een praatje. Het bleken broers te zijn van de eigenaar van de campground, al jaren kwamen ze hier. We kregen wat meer te horen over hun achtergrond: de Bauers kwamen oorspronkelijk uit Zwitserland, met de mormonen mee. Een van de mannen had een petje op dat volstrekt helder was over zijn politieke voorkeur, MAGA stond erop. De ander hield het bij een wat milder exemplaar, daarop een afbeelding van een kolibri en de tekst ‘hummingbird’. Mister Kolibri was ooit in Amsterdam geweest, toen hij in Duitsland gelegerd was. Hij sprak geen woord over de grens. In een café probeerde hij een glas limonade te bestellen, dat is in de US een veel gedronken dorstlesser. Hij slaagde er maar niet in om duidelijk te maken wat hij precies bedoelde, en eind van het liedje was dat hij een bord eieren met ham en kaas voor zijn neus kreeg. Met dat vrolijke verhaal konden we de dag wel aan!

Omdat de temperaturen nog steeds extreem hoog zijn, en dat komende dagen blijven, besloten we tot een tochtje waarbij we voornamelijk in de auto zouden zitten. We reden via Kanab naar het Pipe Spring Monument National Monument, waar we tien jaar geleden ook al eens geweest waren. Er is een kleine tentoonstelling met een filmzaal. In de koelte daarvan keken we naar het verhaal over de oorspronkelijke bewoners, de Paiutes, die te maken kregen met een invasie van mormonen. Die kwamen naar de streek om te ontsnappen aan de nieuwe Amerikaanse wetgeving rond veelwijverij. Ze zetten er een fort neer dat er ook nu nog staat: Winsor Castle. Daarmee wilden zij de waterbron beschermen (lees: zich toeëigenen). Dat pakte natuurlijk dramatisch uit voor de Paiutes. Toen ook de regering zich er nog mee ging bemoeien ging het helemaal mis. Er waren enorme slachtpartijen over en weer. Maar de Paiutes gaven zich niet gewonnen en bleven wonen op hun eigen grond. Tegenwoordig wordt het water door alle drie de partijen beheerd.

Het monument is, normaal gesproken, een oase in deze zo dorre woestijn. Maar al het groen dat er normaal gesproken te zien was, was nu geheel verdord. We waren er eigenlijk gauw uitgekeken, het was ook gewoon te heet om er langer dan absoluut noodzakelijk buiten te zijn. Dus reden we naar Kanab, dat op de route lag, en aten daar een hapje in het Rocket V café. Echt een aanrader, heerlijk eten. Ook voor vegetariërs is er meer dan genoeg aanbod.

Terug bij de tent konden we ons dus bepalen tot een glaasje witte wijn, meer smaken hebben we niet. Morgen willen we naar Wahweap, maar ook daar is het behalve waanzinnig mooi extreem heet. Nu is het dat altijd, dus we zullen morgenochtend definitief beslissen. Wordt vervolgd!

Links een stukje van Winsor Castle. 

Het waterreservoir



Dag 9 – donderdag 1 september: Glendale (Zion)

Een zeer schaars geklede dame liep met in haar kielzog  enkele kinderen, met gezwinde pas naar haar auto. Ze droeg een bikinibroekje, type string, met daarboven een kort afgeknipt t-shirtje. Zojuist waren ze aan de wandel geweest in Zion, waar het op dat moment 42 graden was. Enig idee hoe dat voelt, een autozitting die urenlang verwarmd is door een moordende zon? Ze kwam er dan ook direct weer uit, vers gegrild.

Zo warm was het echt gisteren. Toch lieten we ons niet uit het veld slaan, en om half twaalf vertrokken we om nogmaals van dat onbeschrijfelijk mooie park te genieten. Even afhankelijk van de drukte in de shuttlebussen wilden we de Narrows trail lopen. Niet de lange, die duurt minimaal acht uur, gaat door het water en vereist de nodige ervaring, maar die voor dummies. Ook wel de Riverside walk genoemd. Zo’n 2,2 mijl heen en terug, redelijk wat schaduw en aan het eind is er dan het verkoelende water van de rivier. Tot we bij het Visitor Center kwamen maakten we nog de nodige foto’s, het licht was nu heel anders dan twee dagen ervoor toen we er later op de dag langskwamen. Bij het VC konden we direct de auto kwijt, en van daaruit was het slechts enkele minuten naar de shuttle die ons naar het eind van de canyon zou brengen. Ook nu weer was het rustig, we konden meteen instappen. De bus was nog niet half gevuld. Niet voorzien van airco maar wel van open dakluiken en dito zijramen, dat gaf genoeg verkoeling.

Bij het eindpunt namen we eerst even de tijd om een literfles Gatorade (sportdrank) soldaat te maken zodat we goed voorbereid aan de tocht konden beginnen. Voor ons extra belangrijk, we zijn tenslotte geen 40 meer, ook geen 50 trouwens, geen 60, wat zeg ik, zelfs geen …..shit. Ik stop.

Het is qua niveau echt voor iedereen te doen, en je zag dan ook van alles lopen. Goed getrainde jonge mensen, soms gehuld in lange legging, shirt met lange mouwen en daarboven een sjaal die tot de ogen was opgetrokken, tot ouderen met kniebraces en stok (Nee! Dat waren wij niet!!!), en alles daar tussenin. Hele gezinnen met jonge kinderen, stelletjes, een enkeling alleen. We konden stevig doorlopen, in tegenstelling tot andere keren toen het gewoon filelopen was. De schaduw hier en daar zorgde voor precies die koelte die nodig was. Bij het water, aan het eind, gingen we op een steen zitten en vermaakten ons met het kijken naar alle waterliefhebbers. Sommigen gingen met bergschoenen en al te water maar de meesten waren goed voorbereid: die hadden waterschoenen bij zich. Wij werden intussen op onze beurt scherp in de gaten gehouden door de in overvloed aanwezige grijze eekhoorns. Na een minuut of twintig hadden we het wel gezien en gingen we terug. Dat is wel ontzettend goed geregeld allemaal, de bussen rijden af en aan. Ook nu konden we zo instappen, en een half uurtje later stonden we weer bij de auto.

In Springdale dronken we wat, met een bakje versgebakken tortillachips erbij om het zout aan te vullen. Terugrijdend zeiden we tegen elkaar dat we gewoon steeds vergeten hoe verschrikkelijk mooi het hier toch is, elke keer opnieuw staan we met de mond open van verbazing.

Bij de tent aten we een flinke bak chili con carne (in Nederland wel eens aangekondigd als ‘chili con carne met vlees’), blikje ananas en verse tomaten erdoor. Het werd alweer wat vroeger donker, om half negen moet je echt de lamp wel aandoen. Ook een fleece is dan niet overbodig, het kan overdag dan wel kokend heet zijn, tegen de avond koelt het af. Het krioelt hier dan ook van de vleermuizen. We lazen nog wat en doken de slaapzak in.

Midden in de nacht schrok ik wakker. Alarm! Het duurde even voor ik het thuis kon brengen, heel hard getoeter leek het. Welke idioot was nu op dit tijdstip aan het toeteren? Toen zag ik Bert rechtop in bed zitten, vertwijfeld op de knopjes van de autosleutel aan het drukken. In het donker. Wat was het geval? Hij wilde hem nog even op slot zetten, had daar opeens aan gedacht maar kon het goede knopje niet vinden. Nou, in elk geval was iedereen nu wakker. Met een lichtje erbij konden we de goede knop vinden en keerde de rust weer. Altijd wat te beleven hier.