zaterdag 17 augustus 2019

In de herhaling: rondje Las Vegas!

Inleiding.

Ondanks onze aanvankelijke aarzeling wagen we toch nog een keer de sprong de grote plas over. De spotgoedkope vliegtickets hielpen goed mee dat besluit te nemen (vliegschaamte, ja, ik weet het....). We vliegen via San Francisco naar Las Vegas, met de dreamliner van United. Die maatschappij is ons vorig jaar opperbest bevallen. En nu is het opeens al bijna zover: nog één week te gaan!

Het was best lastig een route uit te zetten waar ook nog wat nieuwe elementen in voorkomen, maar met behulp van het AllesAmerika-forum is dat toch weer aardig gelukt. (https://forum.allesamerika.com)
We volgen in grote lijnen dezelfde route als vorig jaar, alleen hebben we nu tegen onze gewoonte in iets meer gereserveerd. Alles annuleerbaar, dat wel. We hebben nog overwogen ook Yellowstone weer op te nemen in het programma, maar gezien de afstand en de drukte daar laten we dat toch achterwege.
Als het erg slecht (of juist erg heet) weer is moeten we natuurlijk alternatieven zoeken. Dat bekijken we ter plekke. 

Het is in elk geval een reis met genoeg rustpunten, dat is wel fijn als je vijf weken hebt. Kunnen we ook eens rustig voor de tent zitten lezen.Verder zullen we ons niet echt meer wagen aan zware en lange hikes, zeker niet als het erg heet is. Tja, je blijft niet eeuwig 30 tenslotte. Maar ook zonder dat valt er genoeg te beleven! 

Inmiddels zijn de tassen grotendeels gepakt. Tent, slaapmatten en enig kookgerei inbegrepen. Slaapzakken - die ons volgens opgaaf tot -18°C warm moeten houden -  en nog wat ander klein spul liggen klaar bij de WalMart in Las Vegas. De laptop is opgeladen, zonnebrand, korte broek, wollen mutsen én regenkleding ingepakt: we gaan!

De route:


Route deel 1: Las Vegas - Telluride



Route deel 2: Telluride - El Morro



Alternatieve route deel 2
 (als de campgrounds op Telluride vol zijn)


Route deel 3: El Morro - Las Vegas

  
Dag 1
AMS-LAS
Dag 2
Las Vegas
Dag 3
Las Vegas
Dag 4
Las Vegas –
Dag 5
Las Vegas – Snow Canyon  SP
Dag 6
Snow Canyon – Cathedral Gorge
Dag 7
Cathedral Gorge – Cedar Breaks
Dag 8
Cedar Breaks –  Glendale (Zion)
Dag 9
Glendale
Dag 10
Glendale - North Rim Grand Canyon
Dag 11
North Rim GC
Dag 12
North Rim GC – Page
Dag 13
Page
Dag 14
Page - Hanksville
Dag 15
Hanksville – Capitol Reef
Dag 16
Capitol Reef
Dag 17
Capitol Reef – Green River
Dag 18
Green River (Moab)
Dag 19
Green River
Dag 20
Green River – Telluride
Dag 21
Telluride
Dag 22
Telluride
Dag 23
Telluride - Paonia
Dag 24
Paonia – Crested Butte
Dag 25
Crested Butte
Dag 26
Crested Butte – Buena Vista  via de Cottonwood Pass
Dag 27
Buena Vista – Gunnison (Curecanti National Recr.Area)
Dag 28
Gunnison – Lake City
Dag 29
Lake City - Creede
Dag 30
Creede – National Carson Forest
Dag 31
Carson Forest – Santa Fe
Dag 32
Santa Fe
Dag 33
Santa Fe – El Morro NM
Dag 34
El Morro - Petrified Forest – Kaibab Lake (Williams)
Dag 35
Williams  - Kingman
Dag 36
Kingman - LAS
Dag 37
LAS - AMS

donderdag 1 november 2018

Nabeschouwing en de cijfers

De uiteindelijke route:


Deel 1
Deel 2
Reizen lijkt plaats te vinden in een parallel universum. Zodra je thuis bent herneemt het leven zijn dagelijkse gang, net alsof je er alleen maar een stuk tussenuit geknipt hebt en daarna de losse eindjes weer aan elkaar knoopt. Die dagelijkse gang van zaken is er de oorzaak van dat deze nabeschouwing even op zich liet wachten, teveel andere bezigheden...

We kijken terug op een fantastische reis. We hebben echt van elke minuut genoten, het leek haast alsof we er voor het eerst waren. Er waren eigenlijk alleen maar hoogtepunten, maar het aller- allermooiste van deze reis was toch de plek in City of Rocks. Gelukkig hebben we ontzettend veel foto's gemaakt zodat we de herinnering goed levend kunnen houden. Het kamperen is ook weer meer dan uitstekend bevallen. De kou was af en toe wel wat heftig, maar daar waren we goed op voorbereid en dan is het prima te doen. 

Wat opviel was dat praktisch alle campings tegenwoordig gebruik maken van het door ons verfoeide reserveringssysteem. Helaas werkt dat heel vaak niet goed omdat het kennelijk niet altijd bijgehouden wordt. Veel mensen reserveren, komen niet opdagen maar geven dat niet door waardoor er bijna altijd toch vrije plaatsen zijn, soms zelfs heel veel. Alleen in de weekenden moet je wel geluk hebben. Wil je er 100% zeker van zijn dat je dan een plaats hebt, tja, dan zit er niets anders op dan te reserveren. En als je niet zoveel tijd hebt is dat misschien ook wel handig. Maar wij hebben het niet gedaan en tot nu toe altijd een plek gekregen. Laat je ook vooral nooit weerhouden door bordjes met 'FULL' aan de poort of op de site, echt zelf gaan vragen/checken of dat zo is! En ook kan het zijn dat er 's morgens geen plek is, maar later op de dag wel omdat mensen onverwachts vertrekken (in Capitol Reef kwamen zo toch drie stellen halverwege de middag alsnog aan een plek). Overigens gaven veel camphosts zelf ook aan dat het systeem voor een deel van de kampeerders erg onvriendelijk is. Op een site van een particuliere campground las ik dat ze met reserveren juist helemaal gestopt zijn en nu is er altijd voor iedereen wel een plekje. Verder zijn er tal van campgrounds die net buiten de grote parken liggen waar meer dan genoeg plaats is. Bijvoorbeeld bij Zion, waar net buiten de East-entrance een goed alternatief te vinden is voor de campings in het park. Wij kampeerden zelf al verschillende malen in Glendale, bij Bauer's RV-park, waar ze een goed en ruim tentveld hebben met uitstekend sanitair. Je kunt van daaruit zowel naar Zion als naar Bryce. 

Wat de auto betreft: hoewel ik zelf liever een Ford had gehad (bij voorkeur de Explorer maar eventueel ook een Escape) voldeed de Chevrolet Equinox prima. Hij was redelijk zuinig en had meer dan voldoende ruimte. Alleen vond ik hem persoonlijk soms wat stug en ik miste de draaicirkel die bij de Escape zo fantastisch klein is zodat je echt bijna overal heel makkelijk in kunt draaien bij het parkeren. Maar ach, peanuts. 

Terugkijkend op deze reis krijgen we alleen nog maar meer zin om ook het noordwesten en Canada weer eens aan te doen, inclusief Yellowstone/Grand Teton. Dus bij leven en welzijn...wie weet!





De cijfers. 

Overnachtingen (35x):
gemiddeld €30 per nacht, dat is inclusief 9 nachten hotel en 3 nachten luxe cabin 

Gereden afstand:
4023 mi = 6474 km

Verbruik:
130 gallon = 492 liter
1:30 (gallon/mi)
1:13 (l/km)

Benzinekosten:
$368 = €323













donderdag 4 oktober 2018

Maandag 1 oktober - dag 35: Las Vegas - Schiphol

En dan is het zover. Terug naar huis. Het gewone leven dat zich ongetwijfeld weer snel aandient, met afspraken, klusjes, de tuin, oppassen. Heerlijk om de kinderen en kleinkinderen weer te zien, het lijkt alsof we een half jaar weggeweest zijn. Zoveel indrukken, zoveel moois. Maar nu eerst even de reis overleven!

Om zes uur gaat de wekker. We vliegen om 10.15, dus we hebben tijd genoeg. Het ontbijt zit hier bij de prijs in en is gewoon goed, met veel te kiezen. Maar veel trek hebben we niet, we houden het bij koffie en een klein hapje. Daarna tanken we eerst de auto vol en dan leveren we hem af bij National. Zo gepiept. We krijgen van de controleur een ter plekke uitgedraaide bon mee met het te betalen bedrag erop. Ik kijk ernaar en zie: het klopt niet! Veel te hoog! Heb je dat weer. Terwijl Bert bij de bagage blijft (de tent is trouwens ook ingepakt, dat lukte heel makkelijk) loop ik naar de Customer Service. Er zitten twee mensen achter de balie die allebei kijken alsof ze knettertje stoned zijn. Ik spreek er een aan, Daniel geheten. Hij hoort mijn verhaal aan met onbewogen blik en zegt alleen maar dat het wél klopt. Ik probeer uit te leggen waarom dat niet zo is maar het komt niet binnen. Dus haal ik de papieren er zelf maar bij, maar ook dat kan de man niet overtuigen. Ik geef het bijna op, dan maar later per mail, maar in een uiterste poging om mijn gelijk te halen loop ik toch nog een keer terug naar binnen. Dan probeer ik, papier in de hand, het in hele simpele bewoordingen: kijk, dit is het bedrag voor de eerste periode, een volle maand. Klopt dat? Ja, dat klopte. En dit is het bedrag voor de laatste week, klopt dat? Ja, dat klopte ook. Bij elkaar geteld is dat toch zoveel? Ja. Het bedrag wat al afgeschreven is moet daarvan af? Ja. Blijft over wat ik nog moet betalen, klopt dat? Ja. Ok, dat is dus het bedrag wat ík noemde, niet wat op de bon staat.

Zonder een woord te zeggen stak zombie Daniel zijn hand uit, pakte mijn papier en dook achter zijn pc. Na vijf minuten overhandigde hij mij een nieuwe uitdraai…met het juiste bedrag erop. Nog steeds woordeloos. Tjongejonge. Je moet echt zó goed opletten, waarschijnlijk doet lang niet iedereen dat. Ik vraag me af hoeveel National (en alle andere autoverhuurders) verdient aan dit soort praktijken. Maar goed, het is weer in orde.

Met de shuttle zijn we in 6 minuten bij de terminal. Onze tassen kunnen we buiten al afgeven, daar staat een incheckbalie met een lopende band klaar. Kostte twee minuten. Alweer bevrijd van de zwaarste bagage lopen we meteen door naar de security. Daar maken we iets geheel nieuws mee: alles mag in de tassen blijven, riemen hoeven niet af en schoenen niet uit. Ze hebben kennelijk nieuwe scanners. Ook wijzelf hoeven niet in zo’n draaideur-gebeuren te staan maar mogen zo door een poortje lopen. In een paar minuten is alles klaar! Nou ja, één tas werd er even uitgepikt dus daar moesten we op wachten. Maar het was echt een fluitje van een cent, en van wachtrijen was nauwelijks sprake.

Tja, verder valt er niet zoveel te vertellen. De vlucht van Las Vegas naar Houston vertrekt op tijd, die van Houston naar Schiphol heeft wel vijf kwartier vertraging. Reden: stroomstoring…op Schiphol! Het zal ook niet. Maar onderweg zet de piloot de sokken erin, en we landen gewoon op het aangekondigde tijdstip. We halen de tassen van de band en brengen ze naar het bagagedepot, morgen zullen ze thuisbezorgd worden. Makkelijk hoor! De trein naar Groningen laat niet lang op zich wachten, de NS heeft een goeie dag dus ook dat verloopt vlot. In Groningen worden we opgewacht door Daniël (nee, niet die van National gelukkig, maar onze schoonzoon) die vlakbij het station werkt. Erg leuk om hem weer te zien! Dan pakken we de bus naar huis. Toch weer bijna vierentwintig uur onderweg geweest, ik val gewoon om van moeheid. Ik doe dus een tukkie terwijl Bert met bergen energie de tassen uitpakt. En dan komt de rest van het welkomstcomité aanzetten: een kleindochter vliegt ons in de armen, evenals haar moeder, en even later arriveert ook onze kleinzoon met zijn mama. Er wordt een pan zelfgemaakte pompoensoep voor ons neergezet, de koelkast is gevuld en – belangrijk voor ons – er zijn bananen. Wat me er opeens aan doet denken dat ik een tijd geleden schreef over bananen die waarschijnlijk bij de Walmart achtergebleven waren. Dachten we. Tot Bert een paar dagen geleden triomfantelijk zwaaiend met een plastic tasje aan kwam zetten: bananen! He-le-maal bruin!




Er volgt nog een nabeschouwing, dat kan een paar dagen duren. Eerst bijkomen van de jetlag. Verder zag ik dat in het blog dag 25 (22 september) ontbrak: van Alamogordo naar City of Rocks. Die staat er nu alsnog tussen, dus voor de liefhebber is het even naar beneden scrollen.


Zondag 30 september – dag 34: Kingman – Las Vegas

De eerste gang nadat we alles ingepakt hadden was naar de kringloop. Volgens de navigatie was die redelijk dichtbij. Dat viel toch een beetje tegen, het was helemaal aan het eind van een lange weg. En toen bleek hij gesloten! Gelukkig hing er een briefje waar op stond dat ze verhuisd waren. En wel naar het begin van de weg…dus het hele stuk maar weer teruggereden.

Op weg naar Las Vegas, waar we nu niet in het ons vertrouwde Main Street Hotel zouden verblijven maar in het Tru Hotel By Hilton. Vlakbij het vliegveld, wel zo makkelijk omdat we vroeg zouden vliegen. Onderweg namen we voor de laatste keer het landschap in ons op. Ik verzuchtte dat ik er geen genoeg van kreeg, van dit land. Van de kleuren, de vormen, de lichtval: ik wilde het wel blijven indrinken. Waarop Bert zei “je kunt je ook verslikken!” …en zo is het. Op een gegeven moment moet je het gewoon loslaten. De foto’s zullen thuis zeker hun werk doen en ons weer even terugbrengen op al die mooie plekken.




We waren al vaker langs de beroemde Hoover Dam gereden, maar er nog nooit gestopt. Dat deden we dus nu maar eens. Eerst bezochten we de Mike O'Callaghan - Pat Tillman Memorial Bridge, een zeer knap staaltje ingenieurswerk. Het is de hoogste betonnen boogbrug ter wereld, 579 meter lang. Het brugdek ligt boven de boog, op 270 meter boven de Colorado River. Voor voetgangers is er een speciale strook naast de rijbaan aangelegd waardoor je er overheen kunt lopen, maar aan het eind moet je dan weer omkeren omdat het daar doodloopt. Puur voor het kijken dus. Het woei er verschrikkelijk en aan het aantal petten en hoeden te zien dat we onder ons op de rotsten zagen liggen is dat meer regel dan uitzondering. We liepen dan ook niet de hele brug over maar keerden halverwege terug.




De Hoover Dam werd begin jaren dertig aangelegd in de Colorado River, daardoor ontstond Lake Mead. Het is de één na hoogste dam in Amerika(de Ororville Dam in Calfornië is nog hoger) en levert energie voor Nevada, Arizona en Californië. Je kunt er verschillende rondleidingen krijgen maar daar hadden we niet zoveel zin in. We waren al eens eerder in een waterkrachtcentrale geweest, en je moet echt wel wat technische interesse hebben om dat te kunnen waarderen. We hebben dit dus maar aan onze deur voorbij laten gaan. Neemt niet weg dat het erg indrukwekkend is allemaal. En zo midden in een woestijngebied, dat is eigenlijk heel bizar. 

Om een uur of vier reden we de parkeerplaats van het hotel op. Het Tru Hotel by Hilton leek spiksplinternieuw. Een hele moderne en eigentijdse uitstraling, alles tot in de puntjes doordacht. En daarbij ook nog heel betaalbaar; het was dus een goede keuze geweest. Dat bleek zelfs nog beter dan we in eerste instantie dachten, de autoverhuur was namelijk maar honderd meter verderop! Dat maakte het terugbrengen morgenvroeg extra makkelijk. We kwamen erachter doordat we op aanwijzingen van de receptioniste iets gingen eten en drinken in een pub een eindje verderop, toen liepen we erlangs. In die pub aten we onze allerlaatste Amerikaanse hamburger en laat die nou van topkwaliteit zijn! Een heerlijke afsluiter.

Hotellobby


Terug in het hotel nestelden we ons op het bed en keken we samen naar muziekfilmpjes op You Tube, geïnspireerd door de hier altijd aanwezige muziek uit de jaren zestig en zeventig. David Bowie, Billy Joël, Frank Zappa, Stevie Wonder; tot de batterij van de telefoon leeg was. Tijd om te gaan slapen, morgen vroeg op.