Dag 14 - 31 juli: Mount Rainier

Dag 14 – zondag 31 juli: Mount Rainier N.P.

Het liep gisteravond toch even anders dan gepland. De genoemde Engelse dame had ook wel zin in een glaasje wijn,  en zo zaten we opeens gedrieën rond ons kampvuurtje gezellig te kletsen. Anna was voor het eerst in de USA en vond het leuk van ons wat informatie te krijgen over de verschillende parken en vooral de afstanden er naar toe. Ze wilde graag naar de Grand Canyon, maar aangezien ze maar twee weken  had was dat een doel dat bijgesteld diende te worden: véél te ver.
Intussen vorderde de avond al aardig en toen we afscheid namen hadden we eigenlijk geen honger meer…..ik heb nog wel wat crackers gegeten maar Bert hield het voor gezien.
Dit hebben we vandaag allemaal ruimschoots ingehaald met een Real American Brunch, van gebakken eieren met bacon en tomaat.
Daarna togen we op pad, eerst om motorolie te halen want er bleek veel meer in te moeten dan wij dachten, en daarna richting Mt Rainier. We waren amper onderweg toen het begon te spetteren en onze stoeltjes stonden nog buiten. Nooit aan regen gedacht. Onze handdoeken hingen er ook nog overheen en als die kleddernat worden ben je niet echt blij, dus maar terug om ze in de auto te gooien. Snel weer op pad. Ik keek nog eens goed op de kaart en ja hoor, we waren weer eens verkeerd gereden….we moesten precies de andere kant op. Dus voor de derde keer langs de man-zonder-huis-met-slaapzak-die-op-pad-was-naar-betere-oorden….
Goed, toen waren we echt op weg. De goede motorolie vonden we bij het vierde benzinestation, wel meteen vijf liter a raison van $23. Ik zal de bonnetjes maar goed bewaren! Morgen gaan we weer proberen de customerservice te bellen, op maandag lukt dat waarschijnlijk makkelijker.
Het was een prachtige tocht. Een veel begroeider gebied dan van Mt.St.Helens, maar schitterend om  gletsjers van zo dichtbij te kunnen zien! 

Het was dus weer heel veel stoppen onderweg om foto’s te maken. Het weer was ook beter geworden inmiddels en we hadden goed zicht op de berg. Het is de op vier na hoogste van Amerika, Alaska niet meegerekend: ruim 4100 meter hoog. Het is ook de enige berg in de omgeving van dat formaat  waardoor hij hoog boven alle andere bergen uittorent. Majestueus!

Wij hadden veel geluk hem in volle glorie te kunnen waarnemen. Na verloop van tijd besloot hij namelijk dat er zo wel genoeg foto’s van hem gemaakt waren en hulde hij zich weer in nevelen. Dat bracht grappige taferelen met zich mee: mensen die opeens meters verder naar een andere plek renden omdat ze dachten dat dáár nog wel een streepje zon op zijn hoofd zou vallen…..helaas, Rainier had andere ideeën daarover en piekerde er niet over zijn gezicht nog eens te laten zien. Tja, het kan verkeren.

Er lag nog ontzettend veel sneeuw, en er werden op grote schaal sneeuwballengevechten gehouden. We hadden haast het idee dat we met wintersport waren.

De elementen zijn vier in getal: water, aarde, lucht en vuur.  Dat is de gangbare norm. (Afgezien dan van de elementen in het periodiek systeem). Er is er echter nog een vijfde aan toe te voegen: dat waar wij ons in bevonden! Helemaal in óns element voelen we ons: schitterende kampeerplek en dito omgeving. Onze oogkassen beginnen het weer moeilijk te krijgen door de uitpuilende ogen bij het zien van alle schoonheid om ons heen. Wat ons betreft mag dat nog een hele tijd zo doorgaan!

Morgen naar Seattle. Hotels zijn er erg duur, zeker in de zomer, dus hebben we vandaag een plaats op een KOA-camping gereserveerd in Tacoma, buitenwijk van Seattle. Daar blijven we twee nachten. Die KOA-campings zijn weliswaar niet helemaal onze stijl maar in dit geval lijkt het ons toch een goede keuze. Bovendien stopt de metro voor de deur dus hoeven we niet met de auto de stad in.
Nu is het tijd voor het maal dat we gisteren wilden maken. Wordt vervolgd!

Dag 13 0 30 juli: Mt.St.Helens

Dag 13 – zaterdag 30 juli: Mt St Helens

Alweer een vreugdevol wakker worden: Inger aan de lijn! Dat is dan weer het voordeel van een motel, je kinderen kunnen je vanuit Nederland makkelijk even bellen. Hoewel, makkelijk…ze had er wel moeite voor moeten doen: de man achter de balie zat niet op zijn plek en ook al lag er een briefje met de mededeling dat hij over vijf minuten terug zou zijn duurde dat drie kwartier, zodat het geduld van Inger danig op de proef gesteld werd.... Maar uiteindelijk lukte het gelukkig, en het was leuk om even bij te praten. Ze was met Jette naar Erikah Badu geweest in Paradiso en daar hadden ze behalve een fantastisch concert meegemaakt ook nog oog in oog gestaan, of zelfs gezeten, met de ster in kwestie backstage!

Na de vertrouwde Starbucks coffee (de regular vinden wij erg lekker) zetten we flink de vaart erin om zo vroeg mogelijk bij de beoogde camping aan te komen. Via de I-5 en dan afslag 49 waren we om 11.15 ter plekke. Om te constateren dat het ….VOL was….We hebben toen maar even gevraagd naar andere opties, en we werden verwezen naar een First come First serve campground dertig minuten noordwaarts. Met samengeknepen tenen reden we die kant op en….het was niet alleen mooi, er was meer dan genoeg plaats in deze camping in het Lewis Clark State Park. We vonden een mooie plek met veel licht maar toch beschut en besloten meteen twee nachten te boeken. Er waren zelfs warme douches! (tot nu toe had elke campground die, dat is ook weer een bijzondere ervaring) Hèhè.....De tent stond zo, stoeltjes erbij en we waren weer helemaal het heertje.

We ontmoetten bij de ingang een Engelse dame die net als wij overal nul op het request gekregen had, ze was dan ook dolgelukkig dat er hier plaatsen voor het uizoeken waren. Hoewel we eerst baalden dat we wat verder van de vulkaan afstonden dan we wilden bood dit eigenlijk juist weer onvoorziene mogelijkheden: het lag heel centraal t.o.v. Mt.St.Helens N.P., Park Mount Rainier en zelfs Seattle. Vandaag bezochten we het eerstgenoemde. Deze vulkaan is in 1980 zeer heftig uitgebarsten, of liever gezegd ontploft. De gevolgen zijn nog duidelijk zichtbaar in de omgeving. Het Observatorium had een indrukwekkende film waarvan alleen al de presentatie de moeite waard was: een mooie filmzaal, een panoramisch doek en na de film werd als apotheose dat doek opgehesen waarna we schitterend uitzicht hadden op de vulkaan zelf die zich aftekende tegen een strakblauwe hemel. Erg de moeite waard vonden wij!
De hellingen rondom vormden samen een prachtig boeket, ongelooflijk zoveel bloemen als er bloeiden. En daar mag je dan allemaal gratis naar kijken...

Zoals in elk park moest ook hier toegang betaald worden. Hadden wij even mazzel: onze kaart van vorig jaar was nog geldig! We kregen een roze armbandje om en mochten toen naar het buitengedeelte, vanwaar je schitterend zicht hebt op het hele gebied. Op de heenweg hadden we trouwens al vele stops gemaakt voor even zo vele kodakmomenten. Zoveel moois, en allemaal natuur!

Toen we wegreden gaf de display van onze auto opeens de melding ‘ enginge oil change needed soon’…krijg je dat weer. We hebben de olie toch maar gepeild en het niveau was inderdaad te laag. Erg gek voor een nieuwe auto met nog maar 15000 km op de teller. We wilden natuurlijk ook geen risico nemen, en kochten dus twee liter bij de plaatselijke supermarkt. Helaas verdween de melding niet en bleef het niveau beneden alle peil…..dus dat wordt morgen bellen met de Customer Service van Dollar….(is inmiddels allemaal opgelost!)
Het gevaar is dat je door zoiets vergeet wat voor geweldige dag je hebt gehad, en dat wilden we perse niet. Dus bij de tent gekomen alle foto’s bekeken, op schijf gezet en een vuurtje gemaakt. Zo meteen gaan we koken en morgen is er weer een dag!

Dag 12 – 29 juli: Portland

Dag 12 – vrijdag 29 juli: Portland 

We kunnen hier kort over zijn: Portland is een hele leuke, moderne stad! Om half twaalf reden we er binnen en om kwart voor twaalf zaten we in de tram naar het centrum. De auto konden we bij het motel laten staan, met bagage en al want het was nog te vroeg om in te checken. De tramhalte was ernaast. Omdat we niet het risico wilden lopen betrapt te worden op zwartrijden vroegen we aan een medepassagier hoe we moesten betalen. Nou, dat hoefde niet, want in het centrum is de tram in Portland gratis! Wat geweldig. In vijf minuten waren we ter plekke. We zijn maar gewoon wat gaan lopen en kwamen terecht bij het museum. Er was veel moois te zien, buiten dan want een bezoek aan de ongetwijfeld interessante collectie hebben we maar eens overgeslagen. Onze fototoestellen draaiden overuren! De hele stad staat vol met kunst. Wat een feest! 

Beeld van Roy Liechtenstein

Deze dame heeft geen gezicht....alle aanzichten zijn hetzelfde

Sprokkelhout

Ook aan zaken als abri’s voor de tram en bus is veel aandacht besteed. Kennelijk is er geld voor en – niet onbelangrijk – wordt er door iedereen goed mee omgegaan. Graffiti zagen we bijvoorbeeld nergens.
Als je loopt krijg je dorst, en iets te eten zou er ook wel ingaan. Uiteindelijk vonden we een Italiaans lunchcafé, Pizzicato, met ook een paar tafeltjes buiten. Daar hebben we een verukkelijke verse panini gegeten. Ik bestelde er in eerste instantie ijsthee bij, maar bedacht me dat ik wel zin had in een glaasje witte wijn. De thee dus ongedaan gemaakt en we wachtten buiten tot onze bestelling gebracht zou worden. Als eerste kwamen de drankjes. Nu weet ik wel dat ze in Amerika de glazen wijn helemaal vol schenken, maar dit was gewoon een limonadeglas tot de rand toe gevuld met Chardonnay! 

Na deze overdaad hebben we maar even een powernap gedaan in het motel. Daarna zijn we de stad ingelopen, dat was helemaal niet ver. Portland heeft prachtige bruggen (sowieso zagen we onderweg veel mooie exemplaren) en we konden er van genieten terwijl we erover heen liepen. 

Aan de andere kant van het water was een grote groenstrook, parkachtig. Er stond een hele grote tent met allemaal wc’s eromheen. Dichterbij komend hoorden we mensen zingen en joelen. In eerste instantie dachten we aan een soort E.O.jongerendag, maar toen we zagen hoe onwaarschijnlijk veel bier er gedronken werd begonnen we dat toch in twijfel te trekken. Maar eens gevraagd dus. Bleek het een groot bierfeest te zijn! We werden van harte aangemoedigd mee te doen maar dat hebben we toch maar afgeslagen.

Allemaal wc's rondom de tent

Verder hebben we niet zoveel meer gedaan, vooral wat rondgezworven. Daarbij zie je toch wel heel veel armoede, het lijkt haast erger dan vorig jaar. Of we letten er meer op, dat kan ook. Dat is de keerzijde van the American Dream…

Dag 11 – 28 juli de kust richting Portland

Dag 11 – donderdag 28 juli: langs de kust richting Portland.

We lagen in de boot. Het was zwaar weer en de golven klotsten tegen het dek zodat we in ons bed flink heen en weer gezwiept werden. Af en toe moest je je stevig vasthouden om niet overboord te slaan. En toen – je voelt hem al aankomen – werd ik wakker…..
De wind, die zich tot dan toe op de campground redelijk koest gehouden had, was dat rustige gedoe opeens kennelijk zat en besloot er eens flink tegenaan te gaan. En wel zodanig dat ons tentje bijna de lucht in ging. Mijn hoofdkussen schudde heen en weer. Van slapen kwam niet veel meer en ondanks het vroege tijdstip hebben we alles maar opgebroken. Om 6.45 reden we weg, mooi op tijd dus. Bij de Oregon Dunes stopten we en we kochten een dagpas voor $5. Tussen de bomen door hadden we deze zandduinen al zien liggen en het leek prachtig. Er is echt een verschil met de duinen zoals wij die in Nederland kennen: dit leek de Sahara wel. De film Dune is hier opgenomen. Maar in Amerika gaat alles anders, en in plaats van het toegankelijk maken van het park voor ‘gewone’ bezoekers is het tot een pretpark voor quads gemaakt. Voor wie het niet weet: dat zijn vierwielige motoren die met een hele hoop lawaai voor ploeg spelen…Om kort te gaan, we konden maar een paar delen van het gebied bezoeken. Later bleek dat er nog een andere mogelijkheid was geweest om een beeld te krijgen, een stuk verderop, maar dat hebben we toen maar gelaten.

Meertje in het duingebied

Zoiets moois, en dan alleen toegankelijk voor motormuizen......

En als je nou héél erg nodig moet, hoeveel geduld moet je dan hebben??

In een joggingbroek moet je joggend het duin op natuurlijk!
De weg was vrij eentonig, veel bomen langs de kant die alle zicht ontnamen. We zijn nog wel naar de Sea Lion Cave geweest, een heel eind noordelijker. Tegen betaling van $11 kon je daar met een lift 63 meter naar beneden om de dieren in hun natuurlijke habitat te zien. Dat klopte ook wel, maar om het nou spectaculair te noemen….nee, dan was wat we vorig jaar ten zuiden van San Francisco hadden gezien veel indrukwekkender. Maar goed, toch een leuk tussendoortje.

Ons doel voor vandaag hadden we bijgesteld: ergens net van de kust af richting Portland een camping zoeken, en dan morgen in een Motel 6 in de stad overnachten. Op de parkeerplaats van een Starbucks hadden we gratis internet en ik boekte het motel vast online. Mét seniorenkorting: 10%! Zo heb je er ook nog eens voordeel van.
We reden verder en vonden in de buurt van het gehucht Cloverdale inderdaad een (gratis) camping. Twee onaangelijnde pitbulls stonden klaar als welkomstcomité, hun bazin probeerde ze de auto in te sleuren maar dat lukte maar gedeeltelijk omdat ze tegelijk haar mobieltje probeerde te bedienen. Het terrein was klein, lag aan de rivier en er stonden vier tenten. Er was plaats voor vijf. In één van de tenten zat een man voor zich uit te staren, waarschijnlijk deed hij dat de hele dag door. Zijn tent bestond voornamelijk uit grote stukken felblauw plastic, zodat het niet zo afstak tegen de blauwe lucht. Twee van de andere tenten behoorden toe aan de dame met de pitbulls en haar dochter. Eén tent was op dat moment leeg.
We reden door. Na eindeloos zoeken en tweemaal dezelfde berg oprijden (zeven kilometer haarspeldbochten, dat duurt best lang) kwamen we bij een andere campground. Bovenop de bewuste berg lag een meertje, daaromheen tentplekken in het bos. Twaalf in totaal. Ze waren….verschrikkelijk! Klein, donker maar vooral vies.
Het was al laat geworden en we waren moe. We wilden maar één ding: een schoon plekje voor onze tent, eten en slapen. We reden verder, vast richting Portland. Onderweg kwamen we nog een camping tegen. Toen we het terrein opreden maakte ons hart een vreugdesprongetje: prachtig groen gras, vlak en ruim. Helaas….niet voor tenten…

Het eind van het liedje was dat we ook deze avond in een Motel 6 terechtkwamen. Het is een goedkope keten, maar wij vinden het prima. De bedden zijn uitstekend en het is schoon. Alleen slapen we nu eenmaal liever in een tentje…

Dag 10 – 27 juli: kust Oregon

Dag 10 – donderdag 27 juli: kust Oregon.

Over deze dag valt niet veel spectaculairs te vertellen. We maakten er een rustdag van. Na een stevige brunch van eieren met spek en een warme douche togen we naar de plaatselijke wasserette om de was te doen. Dat is hier wel makkelijk, overal vind je daar mogelijkheden toe en het kost haast niets.
Het was steenkoud aan de kust, zelfs de zon kreeg geen vat op de temperatuur, en er stond een stevig briesje. Niet echt uitnodigend voor een bezoekje aan het strand, dat er om genoemde redenen ook geheel verlaten bij lag. We waren blij dat we niet aan de kust kampeerden... Later zijn we nog een stukje langs de rivier naar boven gereden maar je zag niet veel van het landschap door alle bomen langs de weg. Omdat we ook altijd erg genieten van het kamperen zelf zijn we teruggegaan naar de tent en hebben onze stoeltjes bij de rivier gezet alwaar het uitzicht geweldig was. Boek erbij en klaar! ’s Avonds een flink vuurtje gestookt en alweer heerlijk gegeten. 

Erg makkelijk als je zelf je winkeltje met spullen bij je hebt, je kunt maar kiezen!

Met één gaspitje kun je prima meerdere dingen tegelijk koken. Kwestie van organiseren en vooral: stapelen!

Dag 9 - 26 juli: Kust Oregon

Dag 9 – dinsdag 26 juli (foto's volgen later)

Vandaag wilden we behalve tanken, op zoek naar andere stoelen, dat was er gisteren niet van gekomen. En ook weer een stukje meer naar het Noorden rijden. 




Toen we  nog maar net op weg waren kwamen we een aantal Elks tegen. Wilde dieren hoewel ze heel aaibaar oogden.

Wij zijn niet echt strandmensen, en eerlijk gezegd houden we meer van bergen dan van zee. Maar Oregon’s kust is toch de moeite van het verkennen waard, en het mooiste moest nog komen. We wilden dus tot voorbij de Sand Dunes rijden en dan ter hoogte van Eugene doorsteken naar het binnenland. Via Portland naar Mt. St. Helens, een vulkaan. 
Het stuk kust in het Californische deel vonden wij niet echt een toegevoegde waarde. We waren echter de grens van Oregon nog niet over of het werd ruiger en dus in onze ogen mooier. 

Ondanks het dreigende benzinetekort reden we met een kleine omweg nog een scenic drive, wederom door de imposante Redwoods. Gelukkig konden we vlak daarna tanken dus dat was ook weer opgelost.

In Brookings vroegen we iemand naar een (buiten)sportzaak, en we werden verwezen naar Fred Meyers Store. Die hadden we vorig jaar niet gezien, of althans, we waren er nooit geweest, maar het is een soort WalMart. Immens groot en ja, daar hadden ze de goede stoelen! Nog twee dollar goedkoper ook, zodat we de rest van de vakantie op zeven euro zitten zeg maar…
We kochten er ook nog allebei een hele dikke warme joggingbroek die al goedkoop was maar ook nog eens afgeprijsd zodat er bijna niets overbleef.
Het was inmiddels al drie uur, en we besloten nog een uurtje te rijden en dan een plek te zoeken. Heel erg opgeschoten waren we niet, maar daar gaat het natuurlijk ook niet om: je wilt ook wat zien tenslotte. In Gold Beach was een Visitor Centre. De dame aan de balie begreep precies wat voor camping we zochten en we vonden op zeven mijl uit de kust een oase van rust op Huntley Park, aan de rivier de Rogue. Het beviel ons direct al zo goed dat we twee nachten boekten. En ook een normale prijs: $12 per nacht. Er zijn zelfs warme douches maar die moet je dan wel apart betalen.

Bezoeker op het handvat van ons waterketeltje

Uitzicht over de Rogue

We aten pasta  met tonijn en champignonsaus, zaten aan de rivier en voelden ons als god in Amerika!