Dag 8 – zaterdag 17 juli 2010 – San Francisco

Dag 8 – zaterdag 17 juli 2010 – San Francisco

Vanmorgen ging de wekker al heel vroeg omdat we om half negen bij pier 33 moesten zijn voor inscheping naar Alcatraz. We waren dankzij alle tips goed voorbereid: extra warm aangekleed. Dat was prettig, zo bleek, want ’s morgens is het vaak vrij mistig en kil in San Francisco. We hadden echter nergens last van.

Op Alcatraz zelf werden we verwelkomd door een Ranger die vast iets van de geschiedenis prijsgaf. We staan er steeds versteld van hoe makkelijk die mensen praten voor een groot publiek, dat komt vast doordat ze op school zoveel voordrachten moeten houden.
We maakten een rondje op eigen houtje, hebben daar ruim de tijd voor genomen. Alleen bij het cellencomplex hebben we natuurlijk gebruik gemaakt van de audiotour, zeer de moeite waard. Het was schokkend om te zien hoe klein die cellen waren: 1,5 x 2,50 x 2,00 (b x l x h). Je kunt je eenvoudigweg niet voorstellen hoe mensen daarin zo lang hebben kunnen, of liever moeten, leven. Meer dan afschuwelijk. En dan de cellen voor eenzame opsluiting, dat is helemaal mensonterend geweest.
Als je dat afzet tegen de zorgeloze jeugd die de kinderen van het personeel hadden, zij woonden op het eiland, krijg je wel een bepaald beeld van de samenleving toentertijd.
Dat Alcatraz in 1969 werd bezet door indianen om hun vraag naar een Indiaans Cultureel Centrum kracht bij te zetten wisten we niet, maar de sporen daarvan waren nog duidelijk zichtbaar door o.a. graffiti en ook door hen aangerichte verwoestingen.

Behalve de mensen die er woonden is ook de flora en fauna van niet te onderschatten waarde (geweest) op het eiland. Er leven ontzettend veel vogelsoorten, prachtig om te zien hoe rustig ze leven temidden van al die bezoekers - 5000 per dag! En de tuinen niet te vergeten: ooit aangelegd door gevangenen, inmates, ten behoeve van iedereen op het eiland. Ook de bewaarders en hun gezinnen die er woonden hadden tuinen. Er is nu een organisatie die zich bezighoudt met het onderhoud en behoud ervan. Gelukkig maar: het is een feest voor het oog!

We hebben in totaal ongeveer 3 uur doorgebracht op het eiland. Omdat we zo langzamerhand wel aan wat rust toe zijn hebben we, na een drankje, de bus naar het hotel genomen waar we om 15.00 aankwamen. Daar hebben we de was gedaan (ze maken niet je bed op, maar er staan wel twee grote wasmachines en drogers) en wat regelzaken in orde gemaakt. Om vijf uur zijn we toch nog even de stad ingegaan, maar eigenlijk waren we allebei te moe. We zijn dus richting La Boulange gegaan, nu waren we op tijd, en hebben daar overheerlijke uiensoep gegeten waar we ook weer warm van geworden zijn (het is erg koud ’s avonds).
Nu is het pas 21.00 uur maar we kruipen lekker in bed om nog wat te lezen en gaan dan voor een early night. Morgen naar een gospeldienst in de Glide Memorial Church in Tenderloin, dat is een wijk die niet zo goed bekend staat maar ik geloof dat we daar geen last van zullen hebben. De dienst schijnt in-druk-wek-kend te zijn!

Wordt vervolgd…

Dag 7 - vrijdag 16 juli - San Francisco

Dag 7 – vrijdag 16 juli 2010 – San Francisco

Vandaag te voet de stad verkend. Eerst ontbeten bij La Boulange, een keten van ontbijt/brunch- en lunchcafés met erg lekkere koffie en croissants. Heel even wisten we niet meer zeker of we nu in Frankrijk of in Amerika waren…

Daarna verder de stad in gelopen. Het bleek een flinke tippel, maar daar draaien we onze voet ..ehh…hand natuurlijk niet voor om.
Wat we zagen kon ons erg bekoren. Mooie, brede straten, veel groen tussendoor en uiteindelijk uitzicht op San Francisco Bay. Daar hebben we wat gedronken bij een Mexicaan, die zoeken we steeds op omdat Bert het bier daar zo lekker vindt. Gelukkig hadden ze ook heerlijk Agua Fresca, water met een smaakje, in dit geval watermeloen ofwel sandía.

Toen weer de stad ingelopen, ditmaal naar Chinatown. Dat was het echt: je waande je in een oosters land. Tot de huizen aan toe, die vaak op een pagode leken. Een dorp in een stad.

Daarna hebben we de bus genomen naar de Golden Gate bridge. Die moet je toch gezien hebben tenslotte. En ik moet zeggen, het ís ook indrukwekkend. Hoe hebben ze het voor elkaar gekregen, zo’n enorme overspanning.
We zijn er een flink stuk opgelopen, tussen alle fietsers door. De wind was hard en je moest oppassen niet omvergeblazen te worden. Echt warm was het daardoor ook niet.

Terug met de bus naar Fort Mason. Van hieruit werden tot in de 2^e wereldoorlog alle Amerikaanse troepen in de Pacific bevoorraad. Door naar Fisherman’s Wharf wat één grote toeristenattractie bleek te zijn. Daar waren we gauw klaar mee dus. Verder naar de overdekte markt aan het water, weer even bij de Mexicaan gezeten. Inmiddels was het al aardig laat en we waren toch wel wat moe van al het lopen, dus met de bus naar Hayes, dat is de straat vlakbij ons hotel, met alle restaurantjes. De bedoeling was eigenlijk om bij La Boulange een kopje uiensoep te eten, maar het bleek gesloten…zoals veel eetgelegenheden helaas. Gelukkig was er nog wel iets open: een Mexicaans restaurantje! Het zal ook niet zo zijn…

Hierna hoogste tijd om naar het hotel te gaan. Daar aangekomen bleek dat het bed niet opgemaakt was, dat doen ze hier kennelijk niet. Tja, dan moet je maar niet in zo’n goedkoop hotel gaan zitten, toch?? Want dat is het wel, en dat schijnt best bijzonder te zijn hier in SF. Voor de liefhebbers: het heet Casa Loma en is verder prima, als je het niet erg vindt dat de vloer scheef loopt zodat je vanzelf de badkamer inrolt. Wij vinden dat wel handig ;)

Dag 6 - New York - San Francisco

Dag 6 – donderdag 15 juli 2010 – New York - San Francisco

Vroeg opgestaan, om 7 uur zou de shuttle ons ophalen en naar JFK brengen. Om 7.15 niets…..om 7.30 nog steeds niets…..dan word je toch wel wat zenuwachtig. In overleg met de hotelreceptie maar een taxi genomen. Gewoon aangehouden op straat natuurlijk, en terwijl hij stopte werd hij gesneden door een ander die probeerde de rit af te snoepen. Ze gingen bijna op de vuist, maar ‘onze’ chauffeur, een oudere man, werd gered doordat Bert zei ‘maar u bent zeker van de shuttle?’ Daarop droop de ander gelukkig af.
We baalden wel een beetje: eigenlijk gaan we altijd met het openbaar vervoer, maar omdat het dichtsbijzijnde metrostation gewoon te ver weg lag om met onze tassen naar toe te lopen hadden we nu maar eens voor een shuttle gekozen.
Uiteindelijk waren we gelukkig ruim op tijd op het vliegveld. De vlucht verliep voorspoedig en volgens schema landden we om 14.00 plaatselijke tijd in SF. Toen in de trein, per ongeluk twee haltes te ver doorgereden, uitstappen dus, waarbij Bert bijna alleen doorreed omdat hij de tassen niet zo snel uit de trein kon krijgen en de deuren alweer dicht gingen. Gelukkig greep iemand in en hield ze open voor ons. Twee haltes terug en toen met de trolleybus. Een zeer onvriendelijke chauffeur die geen wisselgeld had en ons dus gratis naar binnen liet (niet uit aardigheid dus maar uit chagrijn), bleek het de bus de verkeerde kant op te zijn….grrrrr…..weer uitstappen, teruggelopen wat gelukkig niet zover was maar wel warm, zeker met zware tassen, goede bus genomen en het hotel gevonden. Heel simpel maar erg netjes, goedkoop, op loopafstand van het centrum en bovendien een goede busverbinding. We hebben een stukje gelopen, iets gegeten en zijn toen lekker ons superzachte Ikea-bedje ingedoken.

Morgen is er weer een dag!

Dag 5 - New York

Dag 5 – woensdag 14 juli 2010 - reis USA.

Eerst even een aanvulling op het verhaal van de galerieën in Chelsea. Bij binnenkomst wordt je daar steevast welkom geheten door enkele dames die achter een bureau meestal niets zitten te doen. Er is een naam voor deze dames: gallerina’s worden ze genoemd. Hier schijnen vóór de recessie speciale modellen voor ingehuurd te zijn, om het esthetische plaatje van de galerie te versterken maar nu zijn het ‘gewoon’ studentes.

Dan nog even over een bijzondere ontmoeting: toen we dinsdag uit het Metropolitan kwamen en Central Park inliepen zagen we allemaal mensen met grote camera’s naar een boom kijken. Er bleek een grote havik op een tak te zitten, een enorm beest dat onverstoorbaar één kant op bleef kijken. Midden in de stad….

Nu dag 5.
Na wederom een Starbucks-ontbijt zijn we richting Coney Island getogen. Een flinke rit met de subway, deels bovengronds. Dat geeft je een aardige kijk op de buitenwijken van NY. In Brighton Beach zijn we uitgestapt en direct bevonden we ons in Rusland, of in elk geval iets dat daarop lijkt. Alles in het voor ons onleesbare cyrillisch geschreven, in de winkels maar ook op bijvoorbeeld uithangborden. We zijn langs het strand gaan wandelen, enorm uitgestrekt en kilometers lang. Anders dan wij gewend zijn zat er ongeveer om de honderd meter een strandwacht onder een knaloranje parasol over zee te turen, op zoek naar onvoorzichtige zwemmers. Langs het hele strand was een promenade van houten vlonders aangebracht, wat het geheel een enigszins ouderwets tintje gaf. Je zou er zo wat negentiende-eeuws geklede figuren verwachten.
Bij Coney Island, of liever gezegd het Lunapark (kermis) zijn we weer teruggegaan in de subway. Het Lunapark zie je trouwens ook regelmatig als decor passeren in films en series, dan meestal ’s avonds terwijl de hoofdpersoon een suikerspin eet of zoiets.

Terug naar Brooklyn (Breukelen) waar we een ontmoeting zouden hebben met Alexander, de man uit Columbia. We zijn eerst wat rond gaan lopen omdat het nog redelijk vroeg was. We zagen een Italiaans restaurant, maar dat was wel erg chique. We stonden even naar het menu te kijken toen de deur openging, en ja hoor, daar was Alexander! Keurig gekleed als ober en van oor tot oor stralend dat wij gekomen waren. Hij nodigde ons direct binnen, hoewel we ons wat ongemakkelijk voelden in ons zomerse kloffie – we hadden het zand van het strand nog tussen onze tenen zitten…maar A. verzekerde ons dat het allemaal niets uitmaakte. Toch hebben we eerst nog een rondje gelopen, nadat hij ons had uitgelegd wat de moeite waard was. Zo hebben we genoten van een prachtig uitzicht op Manhattan maar ook van de schitterende, zeer Engels aandoende huizen in Brooklyn Heights. Werkelijk een plaatje!

Terug bij het restaurant werden we bij de deur opgevangen door Frank, de eigenaar. Een Siciliaan-op-leeftijd die alles scherp in de gaten hield. Hij begeleidde ons naar een kleine ronde tafel op een centrale plek in de zaak, waar een bordje ‘gereserveerd’ op stond. En toen begon het…..Alexander kwam, met een vriend die ons zou bedienen die avond. Frank kwam er weer bij en bedankte ons uit de grond van zijn hart voor wat we voor A. hadden gedaan. Datzelfde deed de vriend-ober. Het restaurant bleek twee jaar geleden het beste (Italiaanse) van New York geweest te zijn, bestaat al 51 jaar en is nog steeds in handen van dezelfde familie.
We mochten kiezen wat we wilden, als we ook maar iets met mozzarella namen want die had de chef-kok (en mede-eigenaar) net zelf gemaakt. Dus maar een ‘caprese’ genomen. Die wilden we eigenlijk delen, maar dat vond men in de keuken geen goed idee dus we kregen er gewoon allebei één….
Toen kwam de chef-kok erbij. Met tranen in zijn ogen van ontroering bedankte hij ons namens zijn hele staf voor wat wij voor Alexander gedaan hadden. Dat zegt ook wel iets over het team waarmee men het restaurant runt natuurlijk, en die teamgeest was de hele avond merkbaar. Maar goed, wij vonden het helemaal niet zo bijzonder wat we gedaan hadden: iemand verliest iets en jij geeft het terug. Kennelijk komt dat niet veel voor in New York. Frank kwam op een goed moment ook nog vragen welk geloof wij hadden, en was echt des te méér aangeslagen toen hij hoorde dat we echt helemaal geen enkele religie aanhangen.

Nou ja, om een lang verhaal iets korter te maken: we werden de hele avond in de watten gelegd en kregen het heerlijkste eten en drinken dat je je maar voor kunt stellen. Toen we weggingen nam iedereen hartelijk afscheid, en natúúrlijk mochten we niets betalen, zelfs een tip voor de bediening werd niet geaccepteerd….
We hebben nog wel mailadressen uitgewisseld en zullen de foto’s die we maakten doorsturen.
De naam van het restaurant noemen we met plezier want het is sowieso een aanrader: Queen Ristorante (www.queenrestaurant.com).

Vol van deze bijzondere dag rolden we ons bed in.

Morgen naar San Francisco!

Dag 4 - New York

Dag 4 – dinsdag 13 juli.

Vanochtend toch maar ontbeten bij de Starbucks, we hadden behoefte aan echte koffie in plaats van Nescafé. Laptop mee vanwege hun gratis internet en het eerste bericht op het forum geplaatst. Toen even terug naar het hotel, laptop in de kluis, en op pad naar het Metropolitan Museum. Nou ja, op pad, we liepen op het water kun je beter zeggen (wie deed dat ook alweer nog meer???)…..het regende pijpenstelen! Echt verschrikkelijk. De straten stonden nog net niet helemaal blank. Gelukkig hadden we van die goedkope plastic poncho’s mee, die hielden een beetje tegen. Want we zijn er toch maar doorheen gegaan. En dat was maar goed ook want het museum overtrof onze stoutste verwachtingen! Wat een collectie! Zoveel stijlen, zoveel culturen, echt voor elk wat wils. Wij hebben ons beperkt tot de afdeling modern, en zelfs toen moesten ze ons met sluitingstijd nog bijna eruit slaan.

Daarna door Central Park naar de Columbus Cirkel gelopen, een groot modern winkelcentrum met een heerlijke boekwinkel. Toen direct door naar het café waar we gisteren met Michael geluncht hadden voor een avondhapje. Morgen naar Brooklyn en Coney Island, met een lunch in het vooruitzicht bij onze vriend uit Columbia!

Dag 3 - New York

Dag 3 - maandag 12 juli

Vandaag hadden we een ontmoeting met een zogenaamde BAG, een Big Apple Greeter. Dat is een vrijwilliger die via een organisatie gematcht wordt met de wensen die jij hebt om de stad beter te leren kennen. Kosteloos, hoewel een kleine donatie aan de organisatie wel op prijs gesteld wordt. Je mag de BAG zelf niets geven. Die van ons heette Michael Friedman, van beroep psycholoog met als hobby kunst. Deels met pensioen en dat was voor hem een reden zich op te geven als vrijwilliger, waarbij hij 1x per maand mensen meeneemt. Zelf reist hij met zijn vrouw, die schrijfster is, de hele wereld af en hij was werkelijk overal geweest.

Het eerste uur was het wat wennen aan elkaar. We zijn gewoon gaan lopen en hij vertelde van alles over de geschiedenis van de stad. Na een tijdje kwam hij steeds meer los, en hij heeft ons echt heel veel laten zien. Designwinkels, parken, gebouwen, Soho. Na de lunch, in een van de twee cafés die in Soho nog in originele staat zijn, en waar Andy Warhol in zijn tijd regelmatig een biertje kwam drinken, zijn we naar Chelsea gegaan waar we natuurlijk Chelsea Hotel van buiten en van binnen (de lobby) bekeken hebben. Toen door naar iets heel bijzonders: de galerieën van Chelsea. Het stikt er werkelijk van, de ene straat na de andere, en ze hebben allemaal een zeer hoog museaal gehalte. Er hangt allemaal Kunst met een grote K. Zo was er één galerie waar alleen maar Lichtensteins hingen, nog nooit zagen we er zoveel bij elkaar! Overweldigend.

Uiteindelijk hebben we bijna zeven uur samen door de stad gezworven. Wat dat met je voeten doet laat zich raden….maar het was dubbel en dwars de moeite waard!

We hebben afscheid genomen en zijn naar het hotel gegaan. Daar hebben we eerst de portemonneekwestie aangepakt. ’s Morgens hadden we al geprobeerd de arts van het kaartje te bellen maar er werd niet opgenomen. Nu lukte het wel, en we kregen het nummer van de eigenaar. Gebeld dus, en hij was zo verschrikkelijk blij! Dat in New York iemand iets terugbracht bij de rechtmatige eigenaar…..hij geloofde het bijna niet. Dezelfde avond is hij zijn eigendom op komen halen. Bleek dat hij net zijn salaris ontvangen had, vandaar het hoge geldbedrag. Iemand die er keihard voor gewerkt heeft, wat fijn dat je iemand dan zo blij kunt maken! Nu gaan we morgen eten in het restaurant waar hij werkt, daar heeft hij ons uitgenodigd. We zullen het niet al te gek maken natuurlijk, het is niet de bedoeling dat hij nu alsnóg zijn geld kwijt is.
In het hotel, waar ze ons hele gesprek in de lobby met argusogen en vooral –oren gevolgd hadden, vroegen ze later of we het misschien uit religieuze overtuiging teruggegeven hadden, ze konden haast niet geloven dat wij zoiets gewoon normaal vinden.

Om deze bijzondere dag af te sluiten hebben we heerlijk gegeten bij The Brick, weliswaar niet helemaal naast de deur maar zo goed dat we het er vandaag even voor over hadden. Niet duur ook trouwens, dat is dan weer extra leuk.

Dat we pas drie dagen onderweg zijn is moeilijk te begrijpen. Al zoveel beleefd!

Dag 2.

Na een zelfs voor onze begrippen sober ontbijt – Nescafé en een droog broodje - vertrokken naar Central Park. Op zondag dé place to be natuurlijk. Het werd al aardig warm toen we rond half elf die kant op togen, met de subway (bij aankomst hadden we al een weekkaart gekocht). Een feest om te zien wat zich daar in het park afspeelt: televisieseries en films spelen zich voor je ogen af. Joggers, koetsjes, fietstaxi’s, gezinnen, sportfanaten, jong en oud….roeibootjes in de vijver, Japans aandoende schaduwdakjes langs de waterkant…helemaal geweldig! We hebben er een paar uur doorgebracht en zijn toen op zoek gegaan naar een café om de wedstrijd Nederland-Spanje te zien. Op internet had ik gelezen over een kroeg op Times Square en inderdaad zagen we die al van afstand: oranje ballonnen en Nederlandse vlaggen, plus een hele schare supporters in het oranje. Tja, vol dus. Dan maar naar de tent ernaast. Tegen betaling van $5 konden we naar binnen. Op de eerste verdieping hingen grote schermen en er was nog net één plekje waar ik tegen de muur kon zitten. Bert zocht zijn heil in het bezemhok vanwaar hij mooi ook uitzicht had. Het stroomde vol, niet alleen met Nederlanders maar ook met Spanjaarden. Heel gezellig allemaal! De Spanjaarden konden uiteindelijk hun geluk niet op uiteraard, en ook terecht vonden wij. De sfeer was uitermate gemoedelijk en wij droegen ‘ons verlies’ manmoedig. De kroeg bleek een striptent te zijn trouwens……zo maak je nog eens wat mee!

Bij Junior’s, beroemd om zijn cheesecake, hebben we daarna een hapje gegeten. De cake hebben we gelaten voor wat het was. Redelijk afgedraaid hebben we subway gepakt. Toen we daar de trap afliepen zagen we een portemonnee liggen die volgens ons iemand vóór ons verloren had. Bert heeft nog hard geroepen maar de betreffende persoon was al in de mensenmassa opgegaan…we hebben hem dus maar meegenomen. Eenmaal in het hotel hebben we gezocht naar een telefoonnummer, maar het enige wat we vonden was een afsprakenkaartje van een arts. Verder zat er veel geld in ($600), een ID, twee bankpassen en nog het een en ander. De eigenaar was een Columbiaan, geen drugsbaron leek ons. Tja, wat doe je? We besloten de volgende dag die arts te bellen, daar was het nu te laat voor. Iets anders konden we eigenlijk niet bedenken. De politie inschakelen heeft hier ook niet zoveel zin.

Al met al een enerverende dag!