zondag 28 augustus 2011

Dag 39 - 25 augustus: van Crater Lake naar Lassen Volcanic

Dag 39 – donderdag 25 augustus: van Crater Lake naar Lassen Volcanic NP

We naderen het eind van onze reis. Over zes dagen vliegen we weer naar huis, een heel raar idee. Vooral omdat we deze laatste dagen nog redelijk gevuld hebben met onder andere een bezoek aan het Lassen Volcanic NP. Het is een echte vulkanen-vakantie dit jaar! En elke keer weer anders. Mount St Helens en Craters of the Moon, je kunt ze op geen enkele manier vergelijken.
Vandaag reden we rustig aan richting Klamath Falls, waar geen enkele waterval te bekennen viel. Voor we daar aankwamen  zagen we heel toevallig cowboys in actie, niet als toeristische act maar echt aan het werk, de lasso’s losjes over de zadelknop gedrapeerd.  Ze dreven met het grootste gemak een kudde kalveren in twee groepen uiteen. 








In Klamath zochten we een Starbucks, niet alleen voor de koffie maar ook om internet te kunnen gebruiken. We moesten informatie vinden over de trein terug, vanuit Düsseldorf en ook een motel voor de laatste nacht in San Francisco boeken. Helaas was Klamath, althans het centrum ervan, omgetoverd tot een ware spookstad. Veel leegstand en wat duistere winkeltjes. Buiten het centrum vonden we een Fred Meyer, het grote warenhuisconcern uit Oregon maar daar hadden we niets aan. Vele kilometers verder was er gelukkig de vertrouwde M van McDonalds al van verre zichtbaar, daar is ook altijd WiFi, dus hebben we daar maar een pitstop gemaakt. Het verslag van gisteren konden we posten op het blog, de foto’s laden duurde ons echter veel te lang. De treinverbinding die we zochten was snel gevonden, en ik had al bijna op de bestelknop voor de tickets gedrukt toen ik me realiseerde dat we die tickets uit zouden moeten printen….en dat ging niet….Zonder kaartjes zijn we maar weer vertrokken. Hopelijk lukt het ergens anders nog. Aan het loket zijn ze ook wel te krijgen, maar dan twee keer zo duur.  Het motel hebben we wel kunnen boeken. Alleen ben ik vergeten de naam ervan op te schrijven….het gaat prima hier! We waren in de buurt van de Mount Shasta aangekomen, die slapende vulkaan hadden we vanuit het vliegtuig al overal bovenuit zien steken. 











Hij is 4316 meter hoog en de kegel wordt bedekt door vijf gletsjers. Het bijzondere is dat die gletsjers zich na 1950 alleen maar verdubbeld hebben in grootte, terwijl ze mondiaal overal juist in omvang afnemen. Bij een uitkijkpost maakten we foto’s van deze imponerende berg.
Het was nog niet zo laat, maar we wilden een beetje op tijd een plek zoeken zodat we nog wat konden lezen en een beetje luieren. Dat was geen probleem: al na een half uurtje vonden we een uitstekende campground, Fowlers, in het Shasta-Trinity Forest. Die campgrounds in het bos zijn hier eigenlijk allemaal zo’n beetje hetzelfde: ze liggen vaak aan een rivier (deze ook) en hebben altijd ruime plekken met vuurplaats en picknickbank. Onze plek was gedeeltelijk geasfalteerd, alleen de tent stond op de zachte bosgrond. Nooit heb ik kunnen vermoeden dat we nog eens blij zouden zijn met asfalt…..maar het was heerlijk dat je niet meteen pikzwarte voeten kreeg. 





Het was verder  behoorlijk warm zodat we blij waren dat we onder de hoge bomen stonden. We lazen een tijdje (ik ben begonnen in Zeitoun, alweer een boek dat je niet loslaat) en kookten daarna uitgebreid: spinaziesalade met zelfgebakken knoflookcroutons en uitgebakken spekjes, puree en weer een heerlijk mals stuk entrecote. De ijsblokjes in de koelbox zorgen ervoor dat je alles echt lang goed kunt houden. Het enige wat je moet doen is om de dag nieuw ijs erin gooien, maar dat kun je echt overal krijgen.
Het vuurtje brandde daarna snel. We worden er steeds handiger in en verzamelen soms onderweg al sprokkelhout om het aan te maken. Het wordt hier wel heel vroeg donker, om half negen zie je geen hand voor ogen meer. Maar dat hoeft ook niet, door het schijnsel van de vlammen heb je genoeg licht in je directe omgeving. En meer is niet nodig.   

Geen opmerkingen:

Een reactie posten